PASPOORTEN....

We hebben het gaspedaal opnieuw ingedrukt; DE PASPOORTEN ZIJN BINNEN!!!

Afgelopen maandag al geprint! Ze zullen de komende week in de Domicaanse Republiek aankomen voor de visums. Valt er toch weer een "last" van de schouders.

Lieve zoontjes.. NOG EVEN EN DAN KOMEN WE JULLIE HALEN!!!!

HELLEPIE... nu wordt het echt spannend!

Toch een heel apart gevoel hoor, als je de paspoorten van hen ziet en dat er bij "naam" REITSMA staat. Dat is best wel even om van vol te schieten..

Tegelijkertijd geeft het ook een dubbel gevoel richting onze hele lieve vrienden.

Zij hebben helaas veel minder geluk in dit laatste stukje. We hopen natuurlijk dat ook zij heel erg snel positief nieuws krijgen. Liefst vandaag nog..

Nieuwsbericht..

EXMORRA - Bij een huis in Exmorra is grote schade aan het dak ontstaan. De schade is veroorzaakt door een plotselinge explosie van geluid. De enorme juichkreet van de bewoners leverde een dusdanig aantal decibellen op dat de dakpannen begonnen te rammelen en van het dak schoven. De explosie was in de wijde omtrek van het dorp te horen. Hoewel de bewoners aangetroffen werden in een vreemde staat van opperste verrukking zijn zij verder ongedeerd gebleven.


WIJ ZIJN UIT MOI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nu nog de paspoorten en de visums en dan kunnen we gaan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

JOEPIEDEPOEPIE!!!!!!

Nog niet uit MOI..

Tot nu toe hebben we nog geen bericht dat we uit MOI zijn gekomen.

We zitten er dan nog wel geen drie maanden in, maar we zitten met smart te wachten op het verlossende telefoontje of mailtje.

En dat heeft een reden:

In Haiti staan namelijk de verkiezingen voor de deur. Deze zijn weliswaar in januari, maar als gevolg daar van mag er na de eerste week van december niet meer gereisd worden. En dat betekent dus geen kinderen ophalen tot na de verkiezingen...

Voor ons betekent dit dus concreet dat, als het nog een paar weken duurt voor we uit MOI komen, we dus precies in de periode van afreizen komen dat het niet mag.

En dat zou dus betekenen dat onze mannen niet voor de Kerst thuis zijn, maar dat het zo maar eens februari 2010 zou kunnen worden.

Daar moeten we toch echt niet aan denken..

Op zondag heeeeel vroeg uit de veren......

Vandaag is het zondag 13 september 2009. Vanmorgen vroeg kwam een stel, die we hebben leren kennen via de Yahoo-groep, met hun dochtertje terug uit Haiti. En als ik zeg vroeg, dan bedoel ik dus ook echt vroeg... Volgens de eerste vluchtgegevens zouden ze om 6.00 uur aankomen op Schiphol, maar gisteravond hadden we al gezien dat ze ongeveer een half uur eerder zouden landen. Dus vanochtend zaten we om ongeveer 4.15 uur in de auto om het bewuste paar met hun dochter te verwelkomen.

Vanuit de Yahoo-groep is het een beetje traditie geworden om de gezinnetjes die terug komen, en daarmee dus dit deel van de procedure afsluiten, met een groepje te verwelkomen op Schiphol. Dat is dan ook meteen een leuke gelegenheid om elkaar persoonlijk te leren kennen. Normaal gesproken gaat alles via de mail, en het is heel leuk om dan ook eens te zien wie er aan de andere kant van de computer zit...

Het stel wat vanmorgen aan kwam hebben we voor het eerst ontmoet tijdens het afreisgesprek. We zijn daarna met hun, en met nog een ander leuk stel, gaan lunchen en dat was erg gezellig. Voor ons was daarmee de keus om wel of niet naar Schiphol te gaan dan ook niet zo moeilijk..

Daarbij komt nog dat zij heel veel tijd en energie gestoken hebben in onder andere het meenemen van cadeautjes (meegegeven door wachtende ouders) voor andere kinderen en het maken van prachtige foto's van alle koters. Ook daarom van ons dus deze kleine tegenprestatie....

Wij waren, jammergenoeg, de enige van de groep...

Dit lag wel een beetje "in de lijn der verwachting" aangezien de rest van de "harde" (Schiphol)kern hele plausibele redenen had om niet aanwezig te kunnen zijn.

Het plezier was er niet minder om; het was een warm welkom en erg leuk om de hereniging te zien tussen de aanwezige gezinsleden. We hebben daarna nog gezellig met elkaar koffie gedronken. En als het leuk is gaat de tijd snel; het was bijna negen uur toen we ons huis binnen stapten.

Het afbreken van onze nachtrust op zo'n vroeg tijdstip is de moeite meer dan waard geweest; we hebben er volop van genoten. Het is heerlijk, en ook ontroerend, om te zien hoe zo'n lief klein meiske meteen zo liefdevol wordt opgenomen binnen een gezin, daar wordt je gewoon stil van....

Nieuwe foto's gekregen via de NAS

Het heeft even geduurd, maar we hebben eindelijk weer een paar foto's via "het officiele kanaal" gekregen.

En wat voor een foto's....

De foto van de beide heren bovenaan mijn weblog zat er onder andere ook bij. Wat ons zelf nogal opviel was hoe veel kleiner Clarel eigenlijk is ten opzichte van Schnaider. En dat terwijl er maar een jaar tussen zit qua leeftijd.. Gappig is wel dat Clarel het T-shirtje aan heeft wat hij van ons gekregen heeft. Puur toeval of....

Verder helaas geen foto's waar Clarel alleen op staat.

Wel een viertal foto's van Schnaider waren er bij. Eentje is echt helemaal geweldig.... Je ziet Schnaider die duidelijk niet gecharmeerd is van het nemen van foto's. Op deze foto kijkt hij werkelijk vreselijk woest in de lens. Of zoals mijn vader ongetwijfeld gezegd zou hebben als hij het gezien zou hebben: "We krije hjoed grif toetesop"...

JIEEEEEHAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!!!!!!!!!!!!!!!

JOEPIE DE POEPIE, TIEDElIEDELIE.. WIJ ZIJN IN MOI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Vanmiddag (dinsdag 11-08-2009) een mailtje van de NAS gekregen met het nieuws dat we sinds vrijdag 7 augustus in MOI zitten. Eindelijk...

Deze fase duurt ook in ieder geval een maand of drie, maar graag wil ik ze bij deze verzoeken om in ons geval een voorbeeld aan Parquet te nemen...

Daar vlogen we in no-time doorheen.......(nog geen vier weken).

Nog steeds geen MOI..............

We zijn sinds 22 mei uit Parquet en zitten nog steeds niet in MOI. Nu hadden we er wel rekening mee gehouden dat dat een een maandje of twee kon gaan duren, maar het begint nu toch wel een beetje vervelend te worden...

Onbewust beginnen op de achtergrond heel voorzichtig een paar alarmbelletjes te rinkelen; wat is er mis? Maar vorige week bij het afreisgesprek hebben we niets gehoord wat in de richting wijst dat er iets aan de hand zou zijn, dus dat zal dan ook wel meevallen.

We beseffen ons heel goed dat we absoluut niet mogen klagen over het verloop van onze procedure. Ik bedoel, we zijn nog geen jaar verder en "al" bijna in MOI, maar toch.

Je wilt altijd sneller. En vooral nu het meer naar het eind gaat lopen, kan het ons niet rap genoeg gaan.

Stiekem maar hopen dus dat we inmiddels al wel in MOI zitten, maar dat we dat zelf nog niet weten.........