JAAA!!! WE ZIJN IN PAP (Port au Prince)!!!!!

Het is bij ons nu zondag bijna vijf voor acht 's avonds (in Nederland is het vijf voor twee 's nachts) en ik heb mijn kluts weer gevonden... We hebben een prima reis gehad. Het was gisteren een hele lange zit van Londen naar Miami en na even met elkaar gegeten te hebben en een klein wandelingetje in Miami gemaakt te hebben zijn we vroeg "onder de wol" gekropen. De wekker ging al weer vroeg; we werden om twintig over zes naar het vliegveld gebracht. Rond een uur of twaalf zijn we geland in Port au Prince. Het is wel even slikken hoor als je zo boven Haiti vliegt en je je realiseert dat daar beneden het land van je kinderen ligt.. De luchthaven is een belevenis op zich; eenmaal uit het vliegtuig stond er een bandje Haitiaanse muziek te spelen. Bij de paspoortcontrole bleven we netjes wachten in de rij, maar we werden er al snel uitgehaald en mochten via een andere balie dus dat was snel klaar. Daarna doorlopen en zoeken naar Dennis, onze chauffeur. Hij was snel gevonden en bracht ons naar de auto. We hadden meteen drie Haitianen om ons heen die een hand op de koffers legden en meeliepen naar de auto om vervolgens geld te vragen voor het "werk" wat ze gedaan hadden.. Toen een ritje door PaP richting de hotels. Onvoorstelbaar zo schrijnend om te zien zoveel armoede. Het hotel vormt daarbij een schril contrast. Vanavond hebben we lekker buiten zitten eten met het zicht op een grote kerstboom. Wel een beetje een vreemd kerstgevoel; in korte broek buiten zitten onder de palmboom, en het is overdag een graadje of 30 celcius...

We kijken uit naar morgen, want dan gaat het gebeuren... De wetenschap dat we ons op dit moment in dezelfde stad bevinden als de jongens en er zo dichtbij zijn is heel apart. Morgen worden we tussen tien en elf uur opgehaald om naar Bresma te gaan. We hebben twee koffers klaar staan met crocs, kleding, badhanddoeken en speelgoed en, heel belangrijk, de cadeautjes voor de "NAS"-kinderen. We hebben een beetje een strategie bedacht om te proberen de cadeautjes persoonlijk af te geven per kind om zo, zonder belaagd te worden door een hele horde kinderen, foto's te kunnen maken voor de mama's - en papa's blanc in Nederland.

op die manier kunnen onze kinderen ons ook eerst een beetje van een afstandje gadeslaan en bekijken. Of dit in de praktijk ook zo gaat werken dat moeten we natuurlijk afwachten, maar we doen ons best.

YESSS!! TOCH DE SLAGROOM OP DE TAART!!!!

Jippie!! Op de valreep toch met z'n vijven op pad en met z'n tienen terug! Helemaal geweldig dit.. Dat maakt het feest helemaal compleet. Nu nog snel de laatste dingetjes doen. Alvast wat boodschappen halen, autozitjes wegbrengen, een laatste wasje draaien, nog wat opruimen enz. Gisteravond de kerstboom nog opgezet. Nou ja, Marja heeft 't werk gedaan en ik heb er wat naar zitten kijken.. ben nu eenmaal geen creabea....Zullen de mannen trouwens wel apart vinden; wie heeft er nu een boom in huis?

Ach en dan nog 1 nachtje slapen, ahummmm draaien, zuchten, draaien, naar de plee, draaien, althans zoiets zal het wel worden. En dan is het zover..

WE ZIJN ER KLAAR VOOR!

Zo, alle formulieren zijn ingevuld, we hebben volgende week woensdag de afspraak bij de Amerikaanse Ambassade ('s morgens om 7.00 uur) en het belangrijkste; aanstaande maandag is de overdracht van de jongens en het meiske. Dat lees je goed ja, het meiske.. We reizen namelijk met z'n drieen en komen met z'n zessen terug.

Ik heb inmiddels de kleding en speelgoed en zo in twee koffers gepropt, nu de rest wat er om heen staat nog.. Natuurlijk neem je altijd te veel mee, maar ja de twijfel is altijd groot.. Bijvoorbeeld past Schnaider wel daadwerkelijk in maatje 92 of zou dat al te klein zijn? Mwaaah, dan toch ook maar wat in maat 98 meenemen. En zo gaat dat verder. Dan nog twee pakken luiers mee, schoonmaakdoekjes enzovoort..

Dan mogen we nog twee keer 18 kilogram handbagage meenemen. Aangezien ik hier nog ongeveer 25 paar crocs heb staan, en badhanddoeken, kleding en speelgoed voor Bresma die ook nog mee moeten.. En niet te vergeten.. de cadeautjes voor de kinderen van andere wachtende ouders.. ahum.. we mogen wel twee keer heen en weer...

Maar verder gaat alles goed.. heb alleen "the gitters", maar manlief is geheel de rust zelve dus "het komt wel goed schatje.."

MANNEN.. WE KOMEN!!!!!!!!!!!!!

Vanmiddag hebben we de reis van ons leven geboekt..

Om drie uur vlug Gosse opgepikt en snel naar Heerenveen gereden. We moesten onze tickets voor 16.00 uur bevestigen, anders verviel de optie, dus zodoende..

Jeetje.. we gaan!! En we hebben er heel veel zin in (zelfs ik met mijn vliegangst..).

We vertrekken zaterdag 12 december, keren terug op 18 december en komen dan zaterdag 19 december 's middags 14.00 uur aan op Schiphol.

De jongens moesten eens weten wat hun allemaal boven het hoofd hangt..

Morgen mijn laatste werkdag. Toch een raar gevoel hoor, dat ik straks een hele tijd niet hoef te werken.. Gosse heeft straks ook lekker een behoorlijk aantal weken vrij.

Op dit moment zijn we nog de hotels aan het boeken (1 overnachting in Miami) en het verblijf in Haiti. En dan de afspraak voor de Amerikaanse Ambassade aanvragen, de ESTA-formulieren invullen enz. Het is een hele wirwar van dingen die geregeld moeten worden, maar gelukkig wijst het zich allemaal vanzelf (althans dat denken we..).

PASPOORTEN....

We hebben het gaspedaal opnieuw ingedrukt; DE PASPOORTEN ZIJN BINNEN!!!

Afgelopen maandag al geprint! Ze zullen de komende week in de Domicaanse Republiek aankomen voor de visums. Valt er toch weer een "last" van de schouders.

Lieve zoontjes.. NOG EVEN EN DAN KOMEN WE JULLIE HALEN!!!!

HELLEPIE... nu wordt het echt spannend!

Toch een heel apart gevoel hoor, als je de paspoorten van hen ziet en dat er bij "naam" REITSMA staat. Dat is best wel even om van vol te schieten..

Tegelijkertijd geeft het ook een dubbel gevoel richting onze hele lieve vrienden.

Zij hebben helaas veel minder geluk in dit laatste stukje. We hopen natuurlijk dat ook zij heel erg snel positief nieuws krijgen. Liefst vandaag nog..

Nieuwsbericht..

EXMORRA - Bij een huis in Exmorra is grote schade aan het dak ontstaan. De schade is veroorzaakt door een plotselinge explosie van geluid. De enorme juichkreet van de bewoners leverde een dusdanig aantal decibellen op dat de dakpannen begonnen te rammelen en van het dak schoven. De explosie was in de wijde omtrek van het dorp te horen. Hoewel de bewoners aangetroffen werden in een vreemde staat van opperste verrukking zijn zij verder ongedeerd gebleven.


WIJ ZIJN UIT MOI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nu nog de paspoorten en de visums en dan kunnen we gaan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

JOEPIEDEPOEPIE!!!!!!

Nog niet uit MOI..

Tot nu toe hebben we nog geen bericht dat we uit MOI zijn gekomen.

We zitten er dan nog wel geen drie maanden in, maar we zitten met smart te wachten op het verlossende telefoontje of mailtje.

En dat heeft een reden:

In Haiti staan namelijk de verkiezingen voor de deur. Deze zijn weliswaar in januari, maar als gevolg daar van mag er na de eerste week van december niet meer gereisd worden. En dat betekent dus geen kinderen ophalen tot na de verkiezingen...

Voor ons betekent dit dus concreet dat, als het nog een paar weken duurt voor we uit MOI komen, we dus precies in de periode van afreizen komen dat het niet mag.

En dat zou dus betekenen dat onze mannen niet voor de Kerst thuis zijn, maar dat het zo maar eens februari 2010 zou kunnen worden.

Daar moeten we toch echt niet aan denken..