Johan Smoorenburg en stichting Hart voor Haiti..

Gisteravond zijn we naar een presentatie van Johan Smoorenburg van de stichting Hart voor Haiti http://www.hartvoorhaiti.nl/ geweest. Johan Smoorenburg woont al 28 jaar in Haiti en heeft deze stichting opgericht. Door de stichting worden verschillende projecten ondersteund. Zo is er het kinderdorp Bon Repos, zijn er een paar scholen, kerken en een bejaardencentrum, een bananenplantage, een bakkerij en verschillende werkprojecten die ondersteund worden.

Gisteravond stond de presentatie geheel in het teken van de aardbeving. We kregen een zeer indrukwekkende, ongecensureerde, film te zien over de ramp. Daarna vertelde Johan hoe het op dit moment gaat.

En dat is ronduit bedroevend....

Zo is van al het toegezegde geld uit de verschillende landen van de wereld slechts 4 procent ook daadwerkelijk overgemaakt. Van de 250.000 slachtoffers liggen nog heel veel lichamen onder het puin. Veel mensen die de ramp overleefd hebben leven nog steeds in tentenkampen waar de voorzieningen slecht zijn. Gelukkig zijn de orkanen tot nu het land voorbij gegaan..

In Port au Prince wordt er op dit moment nog erg weinig opgebouwd; men zit met een enorme hoeveelheid puin wat eerst weg moet voor er gebouwd kan worden. Dan is er ook nog het vraagstuk met betrekking tot de grondverdeling. Ze hebben daar niet zoiets als een kadaster. Bovendien zijn alle gebouwen waar de Ministeries gehuisvest zijn ingestort of zeer zwaar beschadigd. Daarbij helpt het natuurlijk ook niet echt dat er geen regering in het land is. De verkiezingen zijn in november en het is dan nog maar afwachten wat dat oplevert. Preval heeft dan wel de complete tijd volgemaakt, hij heeft verder niets maar dan ook helemaal niets gedaan. En dat terwijl het land zoveel behoefte heeft aan een regering die de Haitianen "op sleeptouw" kan nemen. Het is dan ook verbazingwekkend dat de Haitianen, ondanks de schrijnende omstandigheden waarin ze verkeren, zo positief ingesteld zijn en blijven. Iets waar wij Nederlanders een puntje aan kunnen zuigen..

En wat mogen we dan met recht trots zijn op mensen als Johan Smoorenburg en Piet Dijkhuizen met hun stichtingen Hart voor Haiti en Stichting Projecthulp Haiti, en niet te vergeten de Nederlandse Consul Rob Padberg. Diep respect voor deze mensen en ieder ander die zich, geheel belangeloos, met hart en ziel inzetten voor Haiti en de Haitianen.

Ons poepie naar de peuters......

De scholen zijn alweer een tijdje geleden begonnen. Jurre zit inmiddels al in het ritme. Hij gaat nu ook twee middagen naar school en het gaat prima moet ik zeggen. Voor de vakantie nog was hij op vrijdagochtend zo moe na vier ochtenden school, dat we hem nog wel eens lieten slapen. Nu is hij iedere ochtend rond een uur of half zeven klaar wakker. Hij vindt het erg leuk op school. Ook het Fries praten gaat hem steeds beter af. Het is prachtig om te zien dat andere mensen, en daarbij natuurlijk ook de kinderen uit zijn klas, hem nu wel verstaan als hij iets zegt.

Dat doet hem niet alleen goed, maar ons ook natuurlijk.

Hidde gaat ondertussen naar de peuters. Prachtig vindt hij het. Wat zeg ik? Als ik hem ophaal om 11 uur wil hij eigenlijk niet mee naar huis. Toen ik hem er voor het eerst bracht was ik heel nieuwsgierig hoe het zou gaan (zoals iedere ouder natuurlijk). Hidde was altijd zomaar van slag als hij mij of Gosse niet in het zicht had. En zou hij het wel begrijpen als ik zou zeggen "Tot straks, ik haal je straks weer op"?

Ons manneke had echter bij binnenkomst meteen een loopauto in het vizier. Dus een paar tellen later reed ie mooi rondjes om de tafel. Toen ik na een tijdje zei dat ik naar huis ging en hem straks zou halen, keek ie even op, stak een handje de lucht in en zei enthousiast "dada mem". Ik ging dus met een gerust hart en gedeukt moederego terug naar huis. Gelukkig verscheen er een grote lach op z'n gezicht toen ik hem later weer ophaalde, hij was dus toch nog wel blij om me te zien...hihi..

Goh, het moest best wel even wennen hoor, die stilte in huis. Kan me bijna al niet eens meer voorstellen dat dat eerst altijd zo was.

Overpeinzing...

Een tijdje geleden heb ik, geheel toevallig, kennis gemaakt met een familielid van Gaby en Gosse Best. Een echtpaar dat, samen met hun net uit het kindertehuis opgehaalde kinderen Wilaire en Erline, is omgekomen tijdens de aardbeving in Haïti. De dame in kwestie waarmee ik sprak was heel benieuwd naar ons verhaal. Ze had van mijn moeder al één en ander gehoord over ons en wilde ons graag ontmoeten. Toen ik haar de hand schudde voelde ik me toch wel behoorlijk ongemakkelijk, ja bijna schuldig. Niet dat zij daar aanleiding toe gaf hoor, integendeel zelfs. Ze vroeg wanneer de paspoorten van onze jongens gedrukt waren. Ik antwoordde “half november vorig jaar”. Zij zei dat de paspoorten van Wilaire en Erline toen ook klaar waren. Toen vroeg ze hoe het verder gegaan was bij ons, ook omdat wij een andere vergunninghouder hadden. Ik vertelde dat wij eigenlijk zelf de beslissing hadden genomen om te gaan omdat we wisten wanneer de paspoorten bijna zeker terug zouden moeten zijn in Haïti nadat het visum geplaatst was in de Dominicaanse Republiek. We wilden bij voorkeur voor de Kerstdagen gaan omdat we bang waren dat we anders een aantal weken later pas weg zouden kunnen. En ja, hoe eerder de kinderen daar vandaan hoe liever natuurlijk. Het leverde ons wel een reprimande op van onze vergunninghouder, maar we waren vastbesloten (en godzijdank onze vrienden ook).
Een groot geluk dus bleek later, want Gaby en Gosse hadden wel de toestemming afgewacht… Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren toen ze vertelde over Gaby en Gosse. Over hoe gelukkig ze er uit hadden gezien op de eerste foto’s van hen samen met die twee prachtige kinderen. En het is zo intens verdrietig dat hun geluk slechts 1 dag heeft mogen duren.
Ik kreeg er de koude rillingen van toen ik later thuis hun website http://www.gabygosse.com/ bezocht. Hun verhaal blijft toch in mijn hoofd zitten.
Van onze vergunninghouder hebben we overigens, tot op de dag van vandaag, niets meer gehoord. Natuurlijk hoefden ze voor ons niet de loper uit te leggen, maar het was wel leuk, of beter gezegd netjes, geweest als ze bijvoorbeeld hadden gezegd dat ze, achteraf gezien dan, blij waren dat wij allemaal (we waren met z’n tienen terug gekomen) op het moment van de aardbeving al terug waren in Nederland. Maar nee hoor, we hebben zelfs van hun kant nog nooit de vraag gehad hoe het gaat…
“Jammer”, denk ik dan, “(weer) een gemiste kans”…….

WIJ ZIJN OP ZOEK NAAR SPONSOREN!!!!!!!!!!

Lieve lezers van ons blog..
Wij zijn op zoek naar mensen en/of bedrijven die een (kleine) financiele bijdrage willen geven voor een kleinschalig project in Haiti. Vrienden van ons gaan namelijk in october naar Haiti om daar mee te gaan helpen prefabhuizen te bouwen. Nu zijn zij op zoek naar sponsoren/geldschieters voor een tegemoetkoming in de kosten die ze moeten maken. Voor meer informatie omtrent dit project, kijk dan op http://www.stichtingnaarschoolinhaiti.nl/
Als u dit project wilt steunen, laat dan even een reactie achter.
ALLE STEUN IS WELKOM!!!

(en ook hier geldt: vele kleintjes maken een grote...)

Ikke Naider... en... kin gebeule?

Jurre heeft ontdekt dat zijn roepnaam anders is dan het was (hij had wel heel goed in de gaten dat ie eerst Schnaider heette en dat zijn Nederlandse naam Jurre is). Waarschijnlijk heeft hij nu door dat vriendinnetjes Wismaїline en Myka en Manaïka nog steeds hetzelfde heten als in Haïti, want plotseling stond hij voor me en zei vastberaden "ikke Naider".. dat je het maar even weet. Op mijn vraag of ie ook Jurre heet zei hij ook ja. Toch blijft hij nu wat meer volharden in Schnaider, want ook als hij iets aangeeft wat van hem is zegt ie "Naider syn?".

Nou prima hoor, ons maakt het niet uit, we hebben immers ook heel bewust er voor gekozen om de Haitiaanse namen te behouden. De jongens heten dus officieel Jurre Schnaider Merisier Reitsma en Hidde Clarel Merisier Reitsma. Ze mogen zelf kiezen met welke naam ze aangesproken willen worden.

Van de week ook ontzettend gelachen om onze oudste spruit. Hij had per ongeluk een grote boodschap gedaan in de luier in zijn slaap. Toen ik hem de luier af deed keek hij me aan en zei heel onschuldig "kin gebeule?"... Ja hoor schat, het kan gebeuren.. Hoezo bijdehand...

Wat dat betreft doet Hidde, oké Clarel, ook leuk mee. Tijdens het brood eten stond de boter iets te dicht in de buurt. Hij stak heel bewust zijn vingertje in de boter, keek ons aan en zei "ho?"....

En dan dat gezicht er bij.... Wat is het toch een heerlijk stel.

Slapen en consternatiebureau...

Jurre is inmiddels aan zijn tweede week vakantie begonnen. Vorige week vroeg hij 's ochtends nog wel eens "Koalle?" (school), maar nu vindt ie het prima. Nu nog eens even leren om zo nu en dan lekker uit te slapen...

Hoewel ik altijd rond vijf uur op stond, omdat ik zes uur moest beginnen, vind ik nu half zes gewekt worden door mijn kinderen toch wel erg vroeg, hoe lief ik mijn twee koters ook vind...

Hidde heeft inmiddels het ledikant verwisseld voor een echt bed, en dat leidt nog wel eens tot nachtelijke escapades van onze jongste zoon.. Ook wil hij 's avonds nog wel eens aan de wandel gaan. Zo hebben we gisteravond ook vreselijk gelachen om de kleine boef. We kijken 's avonds, als we op bed gaan, altijd even bij de mannen en stoppen ze dan nog even in. Zo ook gisteravond.. Toen ik bij Hidde door de deur keek (ze hebben ieder een eigen kamer) schrok ik best wel want het bed was leeg. In de wetenschap dat ie nooit ver kan zijn omdat we een traphekje hebben, gingen we op zoek. We hadden hem snel gevonden.. Het was een prachtig gezicht; want in alleen een luier lag ie prinsheerlijk te knorren op de grond voor het bed van Jurre.. Het overtillen heeft ie niet eens gemerkt..

Gisteren moesten we ook weer naar het consultatiebureau. Wij noemen het inmiddels "consternatiebureau" voor controle. Gelukkig hoefden ze deze keer geen prikjes. Alleen "even" wegen en meten en de leestest...

Tot onze verbazing was het wegen en meten dit keer in een zucht en een scheet gedaan... Waar het de vorige keren met een hoop gebrul en getier gepaard ging was het nu een makkie..Beide mannen lieten het deze keer gewillig toe..

En opnieuw zijn ze erg gegroeid. We krijgen inmiddels echt twee reuzen dus we moeten maar stoppen met het geven van Pokon..

De leestest ging voor Jurre heel vlotjes. Hidde vindt de auto op het scherm bereinteressant dus bij alles wat er wordt aangewezen zegt Hidde "auto". Ook als de mevrouw van het consternatiebureau dan zegt "nee, dit is een eendje" zegt Hidde weer "auto, auto"..

Het resulteert er in dat we volgende keer nog een keer de leestest moeten doen...

Ook alle andere "kunstjes" gaan prima. Ze zijn dus eerst weer geslaagd..

Jurre naar school!

Vorige week dinsdag is Jurre voor het eerst naar school geweest. Na een tijdje wikken en wegen vonden we dat hij er wel aan toe leek te zijn. Best lastig hoor, hij was nog nooit zonder ons geweest. Altijd is er wel een van ons beiden thuis. Je wilt zeker weten dat ie het begrijpt dat we hem weer op komen halen. Want je wilt hem natuurlijk vooral niet het idee geven dat je hem weer terug brengt naar een kindertehuis. Want ja, het zijn natuurlijk wel allemaal kinderen om je heen... En voor hem vonden we het natuurlijk heel belangrijk dat ie verstaat wat er allemaal gezegd wordt. Voor ons een zeer spannende dag dus vorige week dinsdag.. We hadden al hele scenario's bedacht; wat als ie niet wil, en wel of niet even bij hem in de klas blijven, natuurlijk in de buurt van de telefoon blijven voor het geval juf belt omdat hij zo moet huilen enzovoort. En natuurlijk blijkt al het gepieker achteraf onnodig te zijn geweest.

Ons manneke zegt stoer "oke" als ik, voordat ie de deur uitgaat, vertel dat ik hem straks weer kom ophalen. Even later stapt ie met zijn "Hopla"-rugzakje aan de hand van Gosse (ik ben een lafaard, ik kan het niet over m'n hart verkrijgen om hem weg te brengen) over straat. Het duurt niet zo lang en dan komt Gosse terug. Brandend van nieuwsgierigheid hang ik aan zijn lippen..

Niks tranen, en niks mee terug willen; onze grote kerel ging mooi in de kring zitten bij de andere kinderen. En uiteraard krijg ik ook geen telefoontje van juf. Als ik hem om kwart voor twaalf ophaal is hij wel een beetje beduusd van alles. Maar volgens juf vond ie het leuk en deed hij overal aan mee. Jurre doet er het zwijgen toe. Als ik hem vraag of het leuk was op school schudt ie z'n hoofd en zegt zeer beslist "nee". Ik vraag hem nog wat ie allemaal gedaan heeft maar krijg nergens antwoord op. We laten het onderwerp verder maar rusten. Als we hem 's avonds naar bed brengen besluiten we toch nog maar eens te vragen of ie de volgende dag ook naar school wil. Dan kijkt ie ons aan, begint te lachen en zegt "JAAAH".

De volgende ochtend wil ie nog steeds dus brengen we hem weer. Ook nu geen problemen. En ook deze week is ie tot nu toe iedere ochtend geweest. Volgens juf begint ie ook al meer te praten en doet ie overal aan mee. Er zijn nog steeds geen tranen maar nog wel iedere keer een beetje beduusd als ik hem ophaal. Al gaat ook dat steeds beter. Nee, het komt wel goed met onze grote jongen.

Hidde moet er wel aan wennen dat hij alleen is. Het is moeilijk voor hem om alleen te spelen. Het liefst kruipt ie bij me op schoot om dan boekje te lezen. Ook "kielekielekiele" is favoriet.. Daarbij wordt mijn shirt tot aan mijn oren omhoog getrokken en wordt ik eerst gekieteld en krijg vervolgens een zrrrrrbrrrrt. Vervolgens giert ie het uit waarna het opnieuw begint.

Wat een lol kun je toch hebben met de zwembandjes van memmie...hihi..