Haiti-webshop

Al een tijdje speel ik met de gedachte om op een structurele manier geld in te willen zamelen voor Haiti. Een stichting op zetten zou kunnen natuurlijk, maar dat heeft niet mijn voorkeur. Ik liep al heel lang na te denken over het willen starten van een webshop ten bate van Haiti.
Toen we onlangs bij een presentatie van Johan Smoorenburg van de Stichting Hart voor Haiti waren bedacht ik me dat er misschien wel eens een mogelijkheid zou kunnen liggen om dit via bijvoorbeeld deze Stichting te doen. Ik zocht contact met Hart voor Haiti en legde uit wat mijn bedoeling is. Ik gooide een balletje op met de vraag of het misschien mogelijk is via hen Haitiaanse souvenirs etc. voor onze webshop naar Nederland te krijgen. Als zij dat voor ons kunnen verzorgen dan komen alle verdiensten van de webshop ten goede aan de Stichting. Wij hoeven niets aan de webshop te verdienen, we willen graag zoveel mogelijk geld voor Haiti ophalen.. In eerste instantie is er positief gereageerd door Johan Smoorenburg en ik hoop dat het vervolg net zo positief zal zijn. Aan ons zal het in ieder geval niet liggen..

Maar goed, alles valt en staan natuurlijk in eerste instantie met of het gaat lukken om spullen vanuit Haiti naar Nederland te krijgen..

Dan zijn er natuurlijk ook nog een aantal praktische dingen zoals bijvoorbeeld het ontwerpen (bouwen) van de webshop..

Mocht er dus iemand, of misschien een bedrijf, zijn die ons hierbij kan/wil helpen laat dan even een berichtje achter.. Dit natuurlijk het liefst gratis, aangezien we zelf niets verdienen aan de webshop....

Mocht iemand nog andere tips en/of trucs hebben dan horen we die uiteraard ook graag want we willen natuurlijk niets liever dan dat het een succes wordt.

Dus ik hoop dat straks mijn mailbox uitpuilt of dat er ontzettend veel positieve reacties onder dit bericht komen te hangen...

Twee boefjes in het zwembad..

Gistermiddag zijn we voor het eerst naar het zwembad geweest. Jurre wilde niet; het is zo koud, kan niet.. Hij dacht dat we buiten gingen zwemmen. Heel logisch aangezien ze met het warme weer van de zomer in een zwembadje in de tuin zaten.. Hoe we het ook probeerden duidelijk te maken dat dit binnen was en helemaal niet koud, Jurre vond het allemaal maar niks...

Eenmaal aangekomen bij het zwembad begon hij toch te twijfelen; misschien was het toch zo gek nog niet.. Hidde was nu degene die het niet zag zitten. Jengelig liet hij zich uitkleden en in zijn "little swimmers" hijsen. Jurre trok gewillig zijn zwembroek aan.

Toen we naar het zwembad liepen jengelde Hidde nog steeds totdat hij het zwembad in het vizier kreeg... Ik tilde hem over de rand het peuterbad in en hij begon meteen te glunderen.

Beide zijn ze absoluut niet bang voor water dus ze schoven dan ook al snel op de buik van links naar rechts.. Jurre vond het helemaal geweldig, maar al gauw bedacht ie dat het veel leuker was om in het naastgelegen grotere (kinder)bad te spelen. Toen hij daarin zat wilde Hidde natuurlijk ook...

Er waren ook grotere neefjes en een nichtje mee en die vonden het prachtig om met onze mannekes te spelen. Al gauw zaten beide heren breed lachend op een grote schuimrubberen mat. Meer dan een uur hebben we zo heerlijk gespetterd en "gezwommen".

De vraag is wie uiteindelijk het meest genoten hebben: De jongens omdat het zwembad toch wel helemaal geweldig was, of heit en mem omdat het zo'n prachtig gezicht is om ze zo te zien genieten...

Johan Smoorenburg en stichting Hart voor Haiti..

Gisteravond zijn we naar een presentatie van Johan Smoorenburg van de stichting Hart voor Haiti http://www.hartvoorhaiti.nl/ geweest. Johan Smoorenburg woont al 28 jaar in Haiti en heeft deze stichting opgericht. Door de stichting worden verschillende projecten ondersteund. Zo is er het kinderdorp Bon Repos, zijn er een paar scholen, kerken en een bejaardencentrum, een bananenplantage, een bakkerij en verschillende werkprojecten die ondersteund worden.

Gisteravond stond de presentatie geheel in het teken van de aardbeving. We kregen een zeer indrukwekkende, ongecensureerde, film te zien over de ramp. Daarna vertelde Johan hoe het op dit moment gaat.

En dat is ronduit bedroevend....

Zo is van al het toegezegde geld uit de verschillende landen van de wereld slechts 4 procent ook daadwerkelijk overgemaakt. Van de 250.000 slachtoffers liggen nog heel veel lichamen onder het puin. Veel mensen die de ramp overleefd hebben leven nog steeds in tentenkampen waar de voorzieningen slecht zijn. Gelukkig zijn de orkanen tot nu het land voorbij gegaan..

In Port au Prince wordt er op dit moment nog erg weinig opgebouwd; men zit met een enorme hoeveelheid puin wat eerst weg moet voor er gebouwd kan worden. Dan is er ook nog het vraagstuk met betrekking tot de grondverdeling. Ze hebben daar niet zoiets als een kadaster. Bovendien zijn alle gebouwen waar de Ministeries gehuisvest zijn ingestort of zeer zwaar beschadigd. Daarbij helpt het natuurlijk ook niet echt dat er geen regering in het land is. De verkiezingen zijn in november en het is dan nog maar afwachten wat dat oplevert. Preval heeft dan wel de complete tijd volgemaakt, hij heeft verder niets maar dan ook helemaal niets gedaan. En dat terwijl het land zoveel behoefte heeft aan een regering die de Haitianen "op sleeptouw" kan nemen. Het is dan ook verbazingwekkend dat de Haitianen, ondanks de schrijnende omstandigheden waarin ze verkeren, zo positief ingesteld zijn en blijven. Iets waar wij Nederlanders een puntje aan kunnen zuigen..

En wat mogen we dan met recht trots zijn op mensen als Johan Smoorenburg en Piet Dijkhuizen met hun stichtingen Hart voor Haiti en Stichting Projecthulp Haiti, en niet te vergeten de Nederlandse Consul Rob Padberg. Diep respect voor deze mensen en ieder ander die zich, geheel belangeloos, met hart en ziel inzetten voor Haiti en de Haitianen.

Ons poepie naar de peuters......

De scholen zijn alweer een tijdje geleden begonnen. Jurre zit inmiddels al in het ritme. Hij gaat nu ook twee middagen naar school en het gaat prima moet ik zeggen. Voor de vakantie nog was hij op vrijdagochtend zo moe na vier ochtenden school, dat we hem nog wel eens lieten slapen. Nu is hij iedere ochtend rond een uur of half zeven klaar wakker. Hij vindt het erg leuk op school. Ook het Fries praten gaat hem steeds beter af. Het is prachtig om te zien dat andere mensen, en daarbij natuurlijk ook de kinderen uit zijn klas, hem nu wel verstaan als hij iets zegt.

Dat doet hem niet alleen goed, maar ons ook natuurlijk.

Hidde gaat ondertussen naar de peuters. Prachtig vindt hij het. Wat zeg ik? Als ik hem ophaal om 11 uur wil hij eigenlijk niet mee naar huis. Toen ik hem er voor het eerst bracht was ik heel nieuwsgierig hoe het zou gaan (zoals iedere ouder natuurlijk). Hidde was altijd zomaar van slag als hij mij of Gosse niet in het zicht had. En zou hij het wel begrijpen als ik zou zeggen "Tot straks, ik haal je straks weer op"?

Ons manneke had echter bij binnenkomst meteen een loopauto in het vizier. Dus een paar tellen later reed ie mooi rondjes om de tafel. Toen ik na een tijdje zei dat ik naar huis ging en hem straks zou halen, keek ie even op, stak een handje de lucht in en zei enthousiast "dada mem". Ik ging dus met een gerust hart en gedeukt moederego terug naar huis. Gelukkig verscheen er een grote lach op z'n gezicht toen ik hem later weer ophaalde, hij was dus toch nog wel blij om me te zien...hihi..

Goh, het moest best wel even wennen hoor, die stilte in huis. Kan me bijna al niet eens meer voorstellen dat dat eerst altijd zo was.

Overpeinzing...

Een tijdje geleden heb ik, geheel toevallig, kennis gemaakt met een familielid van Gaby en Gosse Best. Een echtpaar dat, samen met hun net uit het kindertehuis opgehaalde kinderen Wilaire en Erline, is omgekomen tijdens de aardbeving in Haïti. De dame in kwestie waarmee ik sprak was heel benieuwd naar ons verhaal. Ze had van mijn moeder al één en ander gehoord over ons en wilde ons graag ontmoeten. Toen ik haar de hand schudde voelde ik me toch wel behoorlijk ongemakkelijk, ja bijna schuldig. Niet dat zij daar aanleiding toe gaf hoor, integendeel zelfs. Ze vroeg wanneer de paspoorten van onze jongens gedrukt waren. Ik antwoordde “half november vorig jaar”. Zij zei dat de paspoorten van Wilaire en Erline toen ook klaar waren. Toen vroeg ze hoe het verder gegaan was bij ons, ook omdat wij een andere vergunninghouder hadden. Ik vertelde dat wij eigenlijk zelf de beslissing hadden genomen om te gaan omdat we wisten wanneer de paspoorten bijna zeker terug zouden moeten zijn in Haïti nadat het visum geplaatst was in de Dominicaanse Republiek. We wilden bij voorkeur voor de Kerstdagen gaan omdat we bang waren dat we anders een aantal weken later pas weg zouden kunnen. En ja, hoe eerder de kinderen daar vandaan hoe liever natuurlijk. Het leverde ons wel een reprimande op van onze vergunninghouder, maar we waren vastbesloten (en godzijdank onze vrienden ook).
Een groot geluk dus bleek later, want Gaby en Gosse hadden wel de toestemming afgewacht… Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren toen ze vertelde over Gaby en Gosse. Over hoe gelukkig ze er uit hadden gezien op de eerste foto’s van hen samen met die twee prachtige kinderen. En het is zo intens verdrietig dat hun geluk slechts 1 dag heeft mogen duren.
Ik kreeg er de koude rillingen van toen ik later thuis hun website http://www.gabygosse.com/ bezocht. Hun verhaal blijft toch in mijn hoofd zitten.
Van onze vergunninghouder hebben we overigens, tot op de dag van vandaag, niets meer gehoord. Natuurlijk hoefden ze voor ons niet de loper uit te leggen, maar het was wel leuk, of beter gezegd netjes, geweest als ze bijvoorbeeld hadden gezegd dat ze, achteraf gezien dan, blij waren dat wij allemaal (we waren met z’n tienen terug gekomen) op het moment van de aardbeving al terug waren in Nederland. Maar nee hoor, we hebben zelfs van hun kant nog nooit de vraag gehad hoe het gaat…
“Jammer”, denk ik dan, “(weer) een gemiste kans”…….

WIJ ZIJN OP ZOEK NAAR SPONSOREN!!!!!!!!!!

Lieve lezers van ons blog..
Wij zijn op zoek naar mensen en/of bedrijven die een (kleine) financiele bijdrage willen geven voor een kleinschalig project in Haiti. Vrienden van ons gaan namelijk in october naar Haiti om daar mee te gaan helpen prefabhuizen te bouwen. Nu zijn zij op zoek naar sponsoren/geldschieters voor een tegemoetkoming in de kosten die ze moeten maken. Voor meer informatie omtrent dit project, kijk dan op http://www.stichtingnaarschoolinhaiti.nl/
Als u dit project wilt steunen, laat dan even een reactie achter.
ALLE STEUN IS WELKOM!!!

(en ook hier geldt: vele kleintjes maken een grote...)

Ikke Naider... en... kin gebeule?

Jurre heeft ontdekt dat zijn roepnaam anders is dan het was (hij had wel heel goed in de gaten dat ie eerst Schnaider heette en dat zijn Nederlandse naam Jurre is). Waarschijnlijk heeft hij nu door dat vriendinnetjes Wismaїline en Myka en Manaïka nog steeds hetzelfde heten als in Haïti, want plotseling stond hij voor me en zei vastberaden "ikke Naider".. dat je het maar even weet. Op mijn vraag of ie ook Jurre heet zei hij ook ja. Toch blijft hij nu wat meer volharden in Schnaider, want ook als hij iets aangeeft wat van hem is zegt ie "Naider syn?".

Nou prima hoor, ons maakt het niet uit, we hebben immers ook heel bewust er voor gekozen om de Haitiaanse namen te behouden. De jongens heten dus officieel Jurre Schnaider Merisier Reitsma en Hidde Clarel Merisier Reitsma. Ze mogen zelf kiezen met welke naam ze aangesproken willen worden.

Van de week ook ontzettend gelachen om onze oudste spruit. Hij had per ongeluk een grote boodschap gedaan in de luier in zijn slaap. Toen ik hem de luier af deed keek hij me aan en zei heel onschuldig "kin gebeule?"... Ja hoor schat, het kan gebeuren.. Hoezo bijdehand...

Wat dat betreft doet Hidde, oké Clarel, ook leuk mee. Tijdens het brood eten stond de boter iets te dicht in de buurt. Hij stak heel bewust zijn vingertje in de boter, keek ons aan en zei "ho?"....

En dan dat gezicht er bij.... Wat is het toch een heerlijk stel.