Wat een mooie dag Paul de Leeuw

Een waarheid als een..... eeehhh... lelie...

Gisteravond werd ik door Christi gewezen op dit nummer. Krijg kippenvel als ik naar het beginstukje van Paul luister. Over hoe de lelie opengaat als je maar genoeg liefde en geluk aan ze geeft.

Zo is het bij onze kinderen precies zo. Met name als ik naar Jurre kijk. Wat is dat joch in twee jaar tijd veranderd. Hij was stil, best wel in zichzelf gekeerd en onzeker. Huilen deed ie in stilte, want blijkbaar was tranen met tuiten huilen uit den boze... En als ik hem dan nu zie; vrolijk, open en blij en met een stuk meer zelfvertrouwen. Wow.. als ik dan dit liedje hoor kan ik wel huilen van geluk, want Jurre is eigenlijk een beetje, net als de Indische waterlelie, opgebloeid en opengegaan... Wat zijn we toch trots op onze twee mannekes en wat houden we waanzinnig veel van ze...

Een feestboom en zo....

Zo, we hebben Sinter(flinke-)klaas weer op de boot richting Spanje gezet. De jongens hebben genoten.

Bang waren ze niet. Toen Sint vorige week zaterdag aankwam in Exmorra (hij was wat laat, want ja zo'n gat als Exmorra is natuurlijk moeilijk te vinden) Liepen beide heren er enthousiast achter aan. Er wordt hier een hele happening van de intocht gemaakt. dat is wel leuk. Sint werd in een koets gehesen en met een drumband het hele dorp door gereden. Nu klinkt "hele dorp" alsof het een hele rit is en het nog al hardvochtig is om zulke kleine kinderen daar achter aan te laten lopen... Wees gerust.. Exmorra heeft maar een paar honderd inwoners en bestaat dus maar uit een paar straten. De hele rit is dus gepiept in ongeveer een half uurtje tijd.. Daarna in het dorpshuis een toespraakje van de Sint. Jurre mocht even demonstreren hoe je moet zwemmen, en Hidde wilde daar maar al te graag even bij helpen. Een prachtgezicht dus. Daarna nog een cadeautje en toen was het al weer gedaan met de pret. Zondagmiddag hebben we hier nog Sinterklaas gevierd samen met pake en beppe en beppe. Erg gezellig.

Maandag kwam de oude man ook nog op school en daarmee was het feest gedaan, en gingen we weer over tot de orde van de dag.. Inmiddels staat er een kerstboom in de klas, of zoals Jurre zegt "een feestboom". Hij begon er al op aan te dringen dat wij thuis ook beslist een feestboom moesten hebben.

Nu waren we dat wel van plan, alleen nu nog niet. We vinden het eigenlijk nog wat aan de vroege kant.. Maar Jurre bleef vragen en vragen en vragen. En ach.. aangezien we inmiddels al wel een kerstboom gekocht hadden, besloten we die nu toch maar op te tuigen. Een hele happening altijd trouwens, aangezien ik niet bepaald vooraan gestaan heb toen het creatieve vermogen uitgedeeld werd. Gevolg is dan meestal dat zodra de boom in huis staat, mijn kerstgedachte al de kuierlatten genomen heeft... Maar goed, ik moet zeggen dat het deze keer wel goed ging. Manlief was zo bereidwillig om de boom in huis te zetten en de lichtjes er in te hangen, en het ballen in de boom hangen lukte mij vrij aardig.. Nu moet je niet verwachten dat het een waar pronkstuk geworden is, maar we hebben een boom met lichtjes en dat is het belangrijkst. Nu maar hopen dat er rond de Kerstdagen nog een bal in hangt. Dit aangezien vorig jaar beide mannen nogal eens met een bal aan de haal gingen of er opzettelijk tegen aan stootten omdat het heen-en-weer bungelen zo leuk is. De voortekenen zijn in ieder geval goed; Hidde stond meteen al met een bal in de knuisten, oftewel. hij had de eerste al uit de boom getrokken. Dat belooft wat....

Ondertussen gaan de zwemlessen ook gewoon door. Jurre zit nu in bad 3 en hij is opeens met een sprong vooruit gegaan. Bij hem in de groep zit nog een donker jongetje. Maar volgens Jurre is hij wel "witterbruin".... En dat klopt ook wel; hij heeft een donkere mama en blanke papa. Het is wel mooi gevonden toch? Hidde kan ook niet wachten om op zwemles. Iedere keer als Jurre les heeft vraagt hij of ie ook in het water mag. Want "ik kin heel goed swimme hjer" (ik kan heel goed zwemmen hoor). Dat wel natuurlijk..maar hij moet nog eventjes wachten tot zijn vijfde verjaardag.

Verder vieren we deze week nog een hoogtepunt. Aanstaande woensdag is het namelijk precies twee jaar geleden dat we onze knullen voor het eerst in de armen sloten. Reden voor een feestje dus, al is iedere dag met de jongens al een feestje. Jemig, wat gaat de tijd toch snel. Toch blijft het een hele speciale tijd voor ons. De herinnering aan het plannen van de reis. De dubbele hoerastemming toen bleek dat Harry en Chris ook mee konden. De gezamenlijke reis natuurlijk en de vriendschap tussen hen en ons die alleen maar hechter geworden is. Het blijft heel bijzonder allemaal, en staat in ons geheugen gegrift...

Twee zieke boefjes..

Onze mannekes zijn ziek. Ze hebben koorts, last van de keel, klinken "vol" en hoesten behoorlijk.

Jurre hoorde ik in de nacht van zondag op maandag al regelmatig hoesten. Toen ik bij hem keek zei hij al dat zijn keel zeer deed. 's Ochtends vroeg hij of ik juf eventjes wilde bellen om te zeggen dat Jurre niet komt omdat Jurre ziek is. Ik moest wel lachen en vroeg hem hoe hij daar bij kwam dat ik moest bellen.

Nou, vorige week op school had een memmie gebeld met juf want ... was ziek, vandaar. Maar goed, ik had zelf ook al bedacht dat hij misschien beter thuis kon blijven, maar twijfelde er nog wel wat over. Wij zijn thuis ook opgevoed met niet te snel thuis blijven, "eerst maar even proberen en als het echt niet gaat dan maar naar huis". Maar dat hij zelf aangaf dat ie thuis wilde blijven gaf de doorslag. Jurre wil namelijk altijd graag naar school dus dan voelde hij zich ook echt niet lekker.

Ik vertelde hem dat ik immers Hidde naar school moest brengen en dat ik dan wel tegen juf zou zeggen dat Jurre niet kwam. Zo gezegd zo gedaan. Uiteraard was het eerste wat Jurre zei toen ik de kamer binnenstapte nadat ik Hidde weggebracht had "heb je tegen juf gezegd dat Jurre ziek is?"

Ja schat, dat heb ik gedaan.. Echt, zulke dingen houdt ie heeeeel nauwlettend in de gaten....

Gisteren begon Hidde ook al te klagen over een zere keel. Verder was ie wel net zo levendig en druk als altijd en wilde wel graag naar school. Maar toen ik hem om twaalf uur ophaalde van school toen was het eerste wat ie zei "zere keel memmie, moet pleis op". Hij praatte er nu ook echt naar.

Vannacht heeft ie verder wel redelijk goed geslapen, maar hij was wel erg warm..

Vanochtend dus wel met school gebeld, maar nu om te melden dat nu ook Hidde ziek is. Nu ligt ie grotendeels lekker op de bank onder een deken. Echt ziek dus..

En ik? Ik vind het helemaal niet erg om ze te vertroetelen....

Smoarge swarten?????

Vorige week ging ik op een gegeven moment, op de fiets samen met Hidde, Jurre ophalen van een kinderfeestje. Hidde fietste al slingerend midden op het fietspad en ik hield hem even staande om hem uit te leggen dat ie wat meer aan de kant moest fietsen omdat er meer mensen fietsten. Op dat zelfde moment kwamen vanuit tegenstelde richting drie jongens van een jaar of vijftien aangefietst.

Ik hoorde een van de jongens zeggen “welja, gean maar midden op it fietspaad stean” , en daar op volgend “en it is ek nog sa’n smoarge swarten”.. (volgens mij is een vertaling niet nodig..)

Ik ontplofte zowat..

Want ten eerste kon mijn manneke er niks aan doen dat ie midden op het fietspad stond, want ik had hem daar laten stoppen. En ten tweede was ie ’s ochtends nog onder de douche geweest , dus zo smerig kon ie niet zijn. En ten derde “wat dacht dat joch wel niet?”.

Het bewuste stuk onbenul (sorry, andere woorden heb ik er niet voor) had ontzettend veel geluk dat ze met z’n drieën waren, waardoor ik niet wist wie van de drie het gezegd had. Anders had hij zichzelf, met fiets, terug gevonden in de naastgelegen sloot. Want echt waar, ik had hem zo’n drukker meegegeven dat ie zo omgekieperd was..

Nu liet ik het drietal dus, zij het met tegenzin, passeren. Al heb ik ze wel in niet misverstane woorden verteld wat ik er van vond. En dat kon ik echt niet laten want…kom niet aan mijn jongens….

Gelukkig was één blik op zoonlief voldoende om mijn gemoederen weer tot rust te brengen..

Hij keek me met een paar hele grote onschuldige ogen aan en zei heel serieus “sille  we wer fytse mem?”

25 september 2003, een dag om nooit te vergeten..

Vandaag is het precies acht jaar geleden dat mijn vader overleed. Hij verloor de strijd tegen alvleesklierkanker. En ik mis hem nog iedere dag…

Het gemis is niet alleen in de grote dingen, maar ook in hele lullige kleine dingetjes.

Het is zo jammer dat hij onze adoptieprocedure niet mee heeft kunnen maken. Hij had het geweldig gevonden, dat weet ik zeker..

Wel wist hij dat ik, vanaf dat ik een jaar of twaalf was, heel graag kinderen wilde adopteren.

Maar mijn god, wat had ik graag gewild dat hij er bij had kunnen zijn op Schiphol zodat onze knullen pake Evert hadden kunnen leren kennen. Al ben ik er wel van overtuigd dat hij, van bovenaf, er de hand in heeft gehad dat wij zolang in Londen op onze vlucht naar Amsterdam moesten wachten zodat we toch samen met Harry en Chris en de meiden aan kwamen..

Het is prachtig om te zien hoe dol onze jongens zijn op mijn moeder en op Gosse z’n vader en moeder en andersom. Maar tegelijkertijd doet het ook zo zeer om bijvoorbeeld te zien  hoe heerlijk Jurre en Hidde het vinden om bij pake in de tractor te mogen. In gedachten zie ik dan hoe mijn vader  met zo’n kleine zwarte krullebol naast zich in de tractor door het dorp gereden zou hebben, trots wuivend aan iedereen die hij tegen kwam…

Helaas heeft het niet zo mogen zijn..

En wie zegt dat het verdriet slijt, die liegt dat ie barst, of heeft nog nooit een dierbare verloren. Want het is namelijk niet zo. Het gevoel wordt anders, dat wel. Maar, zoals mijn vader zelf al zei, er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan hem denk. En zo hoort het ook te zijn; het geeft aan hoeveel hij betekend heeft, en hoe enorm groot de leegte is die hij achterliet..

Lekker zwemmen en een prullenbakauto..

Vandaag was het weer eens een vies weertje. Het miezerde de hele dag en omdat ik niet de hele binnen wilde zitten, besloot ik dat de jongens het vast wel leuk zouden vinden om te gaan zwemmen.

Jurre leszwemt nu op dinsdag- en donderdagmiddag in het binnenzwembad in Workum. En aangezien Hidde het iedere keer op een brullen zet als het zover is dat Jurre richting zwembad gaat, vond ik dat Hidde ook wel eens even mocht badderen. Hoewel het fantastisch is om heerlijk te ravotten in het zwembad, is het natuurlijk tegelijkertijd ook heel nuttig voor Jurre. Hij kan dan mooi even een paar baantjes oefenen. De heren hadden er ontzettend veel zin in en zaten dus pijlsnel in de auto.

Druk babbelend reden we richting Workum.

Onderweg kwamen we trouwens ook nog een heuse "prullenbakauto" tegen volgens Jurre.

Ik vond het wel mooi bedacht en ik denk dat we die naam er maar in moeten houden...

Eenmaal bij het zwembad aangekomen was Hidde in ieder geval niet meer te houden. Hij w ist niet hoe snel ie zijn "zwemruft" moest aantrekken en ik had houden en keren om te voorkomen dat ie wegrende richting zwembad. Eenmaal in het water was het feest. Er waren welgeteld acht anderen in het zwembad en het kleine bad hadden we helemaal voor ons alleen. We hebben heerlijk gespetterd en gespatterd en toen de badmeester ook nog de discoverlichting in het bad aandeed was het helemaal feest. Na ruim een uur waren ze uitgespeeld en had ook mem haar "nocht" wel. Toen we thuis waren hebben beide mannekes nog even heerlijk languit op de grond liggend gespeeld, maar heel veel puf hadden ze niet meer. Zelfs Hidde, onze "heisterbyle" niet.

Ik denk dat ze vannacht beiden wel heerlijk zullen slapen...

Jurre voor het eerst logeren........

Afgelopen zondag begon het..

Jurre keek heel serieus en zei dat je "as it fekansje is moatte wy yn in oar syn hûs sliepe" (wanneer het vakantie is moet je in het huis van iemand anders slapen). Vooral in een ander bed was wel het belangrijkst. Toen ik vroeg wanneer dat dan moest zei hij "nu". Vervolgens antwoordde ik: "als je het leuk vindt mag je tante Trijntje wel vragen of je mag komen spelen en dan mag blijven slapen". Beide jongens vinden het prachtig en zijn dol op tante Trijntje, omke Jan en de kinderen. Bijkomend voordeel is dat zij in een naastgelegen dorp wonen zodat Jurre zo opgehaald kan worden indien nodig. Dit idee leek hem wel wat. Een telefoontje naar tante en het was geregeld. Jurre was dolenthousiast en grijnsde van oor tot oor. Samen pakten we 's middags de tas in. Hij vroeg nog wel even voor de zekerheid hoe lang hij moest blijven en stak daarbij 4 vingers in de lucht. Ik vertelde hem dat het eerst voor 1 nachtje is en dat, als hij toch graag naar huis wil hij dat tegen tante moet zeggen en dat wij hem dan meteen komen halen. Maar onze oudste was heel erg stellig en zei dat ie zou blijven slapen. Zodoende brachten we hem naar onze familie, waar hij zeer enthousiast onthaald werd (wij ook hoor). Toen we weggingen stond hij uitbundig te zwaaien. Hidde was minder blij; eenmaal thuis gekomen barstte hij in huilen uit "wêr sissie no Lulle"?" (waar is Jurre nu). Ja, we hadden Jurre niet mee terug genomen en hij had een tas bij zich, dat had ie wel gezien natuurlijk.

En ik moet zeggen, voor ons was het ook wel even wennen hoor...

En Jurre?

Natuulijk werden we niet gebeld...

De volgende ochtend belde ik even om te vragen hoe het gegaan was. Prima dus. Meneer zat lekker te spelen met de andere kinderen en had lekker geslapen. Toen ik hem 's middags ophaalde zat ie mooi op de bank te televisie kijken, en ..snif... voor mij had hij geen oog. Hij zat Cars te kijken en dat was toevallig wel even belangrijker.....