Afreisgesprek..

Vandaag een mailtje van de NAS gekregen met een uitnodiging voor het zogenaamde "afreisgesprek". We zijn in de afrondende fase beland (krijg de kriebels als ik het lees..) en dit gesprek is dan nodig om de reis naar onze zonen te kunnen maken...

We zitten nog steeds niet in MOI maar dat gebeurt wel zeer binnenkort hopen we...

JA!!!! SCHNAIDER EN CLAREL REITSMA!!

JIPPIE!!!!! WE GAAN ALS DE BRANDWEER!!!!

Vandaag te horen gekregen dat we sinds 22 mei 2009, (jeetje, binnen een maand!) uit Parquet zijn!
Dit betekent dat de jongens nu echt onze achternaam dragen en het dus echt ONZE zonen zijn!!
Nu is het wachten tot we de MOI in gaan. Dit duurt waarschijnlijk wel een maand of twee..

In deze fase (Ministerie van Binnenlandse Zaken) gebeurt het volgende:
Op dit ministerie wordt door het bureau Political Affairs nogmaals gekeken of alle gegevens in het dossier kloppen. Veelal wordt aan de directrices van de tehuizen nog om extra informatie gevraagd. Als alles akkoord bevonden wordt tekent de directeur van Political Affairs een brief waarmee het dossier wordt vrij gegeven en er een paspoort geprint kan worden. De verwachting is dat deze fase zo'n 3-4 maanden duurt..

Ja, en dan is het eindelijk zover! Het dossier komt uit het Bureau Political Affairs en wordt overgebracht naar Immigration Office, waar de paspoorten geprint worden. Het duurt ongeveer 3-4 weken voordat dat klaar is.

Als we nu eens het tempo van Parquet kunnen vasthouden.....

Uit IBESR!!!!!!

Afgelopen maandag (27 april 2009) kregen we een telefoontje van de NAS.
WE ZIJN SINDS VRIJDAG 24 APRIL UIT IBESR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
En dat nog wel op Gosse zijn verjaardag; mooier cadeau kun je je niet wensen toch?

Wat er dan door je heen gaat??
Uhhhmm......WHOOPIE, YESSSS!!!, TRALALALALALA, JIPPIEJEEEEEEJ!!!! Zoiets??
Nee, even serieus.. eerst een schokje (Gosse belde mij op het werk), dan een paar natte ogen en dan "mannekes, we zijn weer een stapje dichter bij elkaar".

De fase die nu komt is Parquet/rechtbank. De bio-ouders worden hier opgeroepen om te komen om een handtekening te zetten en dan wordt er ook een DNA-test gedaan. Bij ons is de DNA-test al in IBESR gedaan dus dat is in ieder geval klaar. Scheelt weer een week of zes omdat deze testen heen en terug naar Amerika gaan. Als we dan uit deze fase zijn dan heten onze mannen "Reitsma" van achteren...

En dan nu maar hopen dat het gaspedaal ingedrukt wordt en we in no-time door Parquet heen razen..
Zal ik voor de zekerheid mijn geboortedatum (5 juni) nog maar even doorgeven aan Haiti??
Dat zou mooi zijn..

Cadeautjes..

Een tijdje na ons intakegesprek bij de NAS (onze vergunninghouder) werden we uitgenodigd om lid te worden van een Yahoo-groep. De groep bestaat uit mensen die via dezelfde vergunninghouder (de NAS dus) een kindje of kindjes adopteren uit Haiti. Het is erg prettig en waardevol om contact te kunnen hebben met mensen die weten waar je het over hebt wat de procedure betreft. We zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje, al vaart het ene schuitje wel wat sneller dan de andere. We delen de jubelmailtjes, als er weer iemand een stapje verder is gekomen, maar ook de dipjes. Het maakt de gemiddelde wachtperiode van zo'n maand of veertien na een voorstel toch een beetje aangenamer...

En de groep biedt nog meer voordelen:
Door ouders die hun kind(jes) ophalen worden vaak foto's gemaakt en soms gefilmd. Deze foto's worden dan op een afgeschermd stukje op internet gezet en dan kunnen we zelf de foto's van onze eigen jongens er af halen. We krijgen via de NAS ook ongeveer 1 keer in de twee maanden een update over Schnaider en Clarel met foto's er bij, maar hoe meer foto's hoe beter natuurlijk..
Moet zeggen dat het in het begin niet meeviel om onze heren er tussen uit te vissen. Natuurlijk kun je alles met een jurkje overslaan en zijn er ook veel jongetjes die er heel anders uitzien, maar dan bleven er altijd een paar over waarvan we dachten is het hem nu wel of niet? In het begin was er iemand die heel erg op Schnaider leek, een tijdje later had Clarel opeens een dubbelganger. Ik was dan altijd wel verbaasd hoe de anderen op de groep zo feilloos hun kinderen herkenden..
Nu, ruim zeven maanden later, pikken we ze er zo tussen uit. Eigenlijk is het ook niet zo moeilijk; het zijn natuurlijk de twee knapste en liefste mannekes die er rond lopen, ahum.. schuiven..

Zo hebben we inmiddels ook een paar filmpjes toegestuurd gekregen. Prachtig om bewegende beelden te zien. Op een van de filmpjes zie je Schnaider eten. De Fransman die aan het filmen is hoor je steeds "Bon appetit mes petits" zeggen. De andere kinderen reageren daar op, Schnaider zie je alleen even met een blik omhoog kijken van "ja nou we weten we het wel, laat me eten". Even later zie je hem een paar keer heerlijk niezen boven zijn bord.. Even het eten zegenen zeg maar.. Clarel zie je alleen liggen of zitten.

Nog een ontzettend groot voordeel van deze groep is dat je, wanneer er weer iemand afreist richting zoon(s) en/of dochter(s), cadeautjes voor de kinderen kunt meegeven.
Zo hebben we een een paar maanden geleden een paar knuffels meegegegeven. De mensen die ze meegenomen hadden hebben prachtige foto's gemaakt van onze mannen toen ze hun de knuffels overhandigden.

Met de knuffel op schoot bestudeert Schnaider de kaart die we er bij gedaan hadden.
Geweldig, wat zou er in dat koppie omgegaan zijn toen hij daar zo zat? En wat vond Clarel er van? Op de foto rechts heeft hij de knuffel die hij van ons gekregen heeft over zijn schouder hangen. We hebben ook een foto waar de vrouw die hem het olifantje gegeven heeft, voor hem zit en de kaart voorleest. Je ziet Clarel met een frons in zijn voorhoofd heel aandachtig naar haar kijken. Geweldig gewoon.

Vorige week is er een stel Friezen afgereisd om hun dochter op te halen. We hebben ook nu wat dingen voor de jongens meegegeven. We hebben de pakketjes op een avond bij ze gebracht en heel gezellig gekletst. Afgelopen weekend kregen we twee foto's van Schnaider. Op de ene foto staat hij met het gekregen uiltje onder de arm te wijzen naar het zakje ballonnen en op de andere foto zie je Schnaider met de twee zakken waar de cadeautjes in zaten. Het idee dat ze iets van jou in hun handen hebben is heel bijzonder. Stiekem hopen we op nog een paar foto's van onze kereltjes. Een gek idee is het wel trouwens, dat de mensen waar je ruim een week geleden nog bij aan de keukentafel zat jouw kinderen in het echt gezien hebben en ze ook hebben kunnen aanraken.... Dat willen wij ook zoooooooo graag!!!!!!!!!!!!!!!!

Filmpjes!!!!!

We hebben een tijdje geleden filmopnames gekregen uit Bresma, het kindertehuis waar Clarel en Schnaider wonen. Eerder al kregen we een filmpje wat in october opgenomen is. Het is ontzettend leuk om, naast de foto's, ook bewegende beelden te zien. Op de film van october zien we Clarel, de jongste, op een grote blauwe mat liggen. En op foto's zie je hem alleen maar liggen of zitten. We zien ook een groepje kinderen eten. Schnaider zit er ook bij. De Fransman die de opnames maakt hoor je voortdurend "Bon appetit les petits" zeggen. De andere kinderen reageren hier op. Onze Schnaider zie je alleen even omhoog kijken met een blik van "wat zit die vent nou te zeuren, laat me eten". Een paar tellen later zie je hem een paar keer heerlijk niezen boven zijn bord. Even het eten zegenen denk ik.. Opvallend om te zien ook is hoe ze zijn; de meeste andere kinderen zijn vrij druk en staan meteen vooraan als er iets van eten of zo wordt uitgedeeld. Schnaider zie je rustig op de achtergrond op een bankje zitten toekijken. Ook Clarel is, volgens zijn rapportje, "very sweet and calm". Een aardje naar hun vaartje zeker ??

De procedure in Haiti..

We hebben vandaag een mailtje gehad van de NAS. We zitten sinds 22 september in IBESR. Voor wie geinteresseerd is; hier volgen de fasen die doorlopen moeten worden nadat er een voorstel gedaan is.

1. Koppeling dossiers

Als je eenmaal een voorstel hebt gehad, gaat de pré-IBESR-fase in. In deze fase worden jouw dossier en het dossier van je kindje aan elkaar gekoppeld.

DEZE FASE HEBBEN WIJ GEHAD!!!!!

2. IBESR (=kinderbescherming in Haiti)

Na een paar weken (of maanden) krijg je bericht dat jullie dossier in de IBESR zit. Het hoofd van de IBESR is mevrouw Beaudin. Hier worden alle dossiers gecontroleerd en wordt gekeken of juist deze ouders het beste zijn voor juist dit kind. Vaak staan er fouten in het dossier (denk aan onjuiste/onvolledige geboortedata), wat betekent dat opnieuw de juiste gegevens verkregen moeten worden. De IBESR-tijd varieert, maar je moet wel rekening houden met minstens 6 maanden.

DEZE FASE HEBBEN WE GEHAD!!!!!!!!!!!!

3a. Parquet

The dossier and unsigned adoption and judgment decree are taken to the Parquet where the dossier is examined one more time. If all is found in order, the judge at the Parquet issues a letter of approval and the adoption decree and judgment decree are signed and stamped. The Parquet also legalizes the Court Declaration (Tribunal document). Hier wordt ook vanaf 2008 de biologische familie opgeroepen om een verklaring af te leggen. Duur: minimaal 3 maanden.

3b. Rechtbankprocedure

Een nogal vaag gebied, wat bestaat uit drie fasen.

1. De rechtbank (=wordt ook court genoemd) waar de adoptieakte wordt geschreven. Na dit stadium heb je de verantwoordelijkheid van het kind overgenomen van de biologische ouders. Die fase duurt 2 tot 6 weken.

2. Bij het ministerie van buitenlandse zaken wordt de handtekening van de adoptieakte gelegaliseerd. (attestation). Dit duurt 2 tot 3 weken.

3. Daarna worden de documenten door het ministerie van justitie gelegaliseerd. Het duurt 2 tot 3 weken. (legalisation) Nadat de documenten terug zijn van de legalisaties duurt het een paar dagen (afhankelijk van het tehuis, tussen 2 en 10 dagen) voor dat het dossier naar de MOI gebracht kan worden. Waarom? Het klaar zetten van het dossier blijkt een hele klus te zijn. Er wordt een formulier (een nieuwe eis sinds een paar maanden) ingevuld waar opnieuw alle gegevens van de adoptieouders, van het kind en van de biologische ouders moeten worden opgeschreven. Het gaat per kind, dus voor twee kinderen, twee formulieren!

DEZE FASE HEBBEN WE GEHAD!!!!!!!!!

4. MOI (= ministerie van Binnenlandse Zaken)

Op dit ministerie wordt door het bureau Political Affairs nogmaals gekeken of alle gegevens in het dossier kloppen. Veelal wordt aan de directrices van de tehuizen nog om extra informatie gevraagd. Als alles akkoord bevonden wordt tekent de directeur van Political Affairs een brief waarmee het dossier wordt vrij gegeven en er een paspoort geprint kan worden. In oktober/november 2007 was dit de grote bottleneck, er zijn mensen geweest die hier wel 9 maanden in hebben gezeten. Nu (sinds aug. 08) loopt dit beter en is de verwachting zo'n 3-4 maanden.

OOK DEZE FASE HEBBEN WE GEHAD!!!!!!!!!!

5. Paspoortfase

Ja, en dan is het eindelijk zover! Je dossier komt uit het Bureau Political Affairs en wordt overgebracht naar Immigration Office, waar het paspoort geprint wordt. Het duurt ongeveer 3-4 weken voordat het paspoort klaar is.

PASPOORTEN ZIJN GEPRINT OP 15 en 16 NOVEMBER!!

6. Visum

Als het paspoort eenmaal geprint is moet er nog een visum in komen zodat je kind Nederland in mag. Het Nederlandse Consulaat in Port au Prince mag geen visum uitgeven, daarom wordt het paspoort naar de Nederlandse Ambassade op de Dominicaanse Republiek gestuurd. Het duurt ongeveer 3-4 weken voordat het paspoort weer terug is in Port au Prince.

DE PASPOORTEN ZIJN OP 14 DECEMBER 2009 TERUG GEKOMEN UIT DE DOMINICAANSE REPUBLIEK!!!!!!!!!!!!

7. Afreizen!!!!

Eindelijk kun je dan je kind gaan ophalen of komt je kind met escort op Schiphol aan! Als je via Miami reist (wat de meest eenvoudige en snelle manier is), heb je nog een doorreisvisum nodig voor de Verenigde Staten. Om dit te krijgen is het noodzakelijk dat je samen met je kind naar de Amerikaanse Ambassade in Port au Prince gaat. Het tehuis regelt een afspraak voor je en brengt je erheen. Nog een lange weg te gaan dus.. Maar we zijn voorspoedig begonnen met zo'n korte pre-IBESR fase... Wat ons betreft blijven ze daar in Haiti het gaspedaal zo ver ingedrukt houden.

WE ZIJN OP ZATERDAG 12 DECEMBER 2009 AFGEREISD NAAR PaP EN HEBBEN 14 DECEMBER DE KINDEREN IN ONZE ARMEN GESLOTEN. SINDS ZATERDAG 19 DECEMBER 2009 ZIJN WE THUIS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

YESSS!!!! Twee jochies!!!!

Maandag 8 september 2008, ik kwam bij de fysio vandaan, reed ik van Bolsward naar Exmorra. Toen zag ik ze; twee ooievaars zaten vlak langs de weg in een weiland. Thuis gekomen zei ik tegen Gosse: "Het duurt vast niet lang meer voor we een voorstel krijgen want de ooievaars zijn in de buurt". Ik kon toen nog weten niet dat ik zo dicht bij de waarheid zat want... 's avonds 23.00 uur ging de telefoon.. We waren nog op en keken elkaar geschrokken aan. "O jeetje, wat krijgen we nu?" Ik liep naar de telefoon en keek automatisch naar de display.. "NAS" stond er met grote letters te lezen. Ik draaide me om mompelde dommig het woordje NAS tegen Gosse terwijl ik de telefoon opnam. "Hallo, met Macky" klonk het aan de andere kant van de lijn, "stoor ik?". Nee hoor, je stoort niet.. "Is Gosse in de buurt?" vervolgde ze. Ja hoor, die is er. "Wil je hem even roepen?" eh, nou, hij zit hier naast me. "Oke, want ik denk namelijk dat ik een heel mooi voorstel voor jullie heb...". "Ho wacht even Macky" zei ik en wat onhandig zette ik de telefoon op de speaker zodat Gosse mee kon luisteren. En toen stak Macky van wal: We hebben eventueel twee broertjes voor jullie. Ze zijn anderhalf en twee-eneenhalf jaar oud. De jongste heet Clarel en de oudste heet Schnaider. Ze zijn wel wat ondervoed maar verder kerngezond. Ze vertelde verder nog wat over de achtergrond van de jongens en eindigde met: "En, wat zeggen jullie ervan?" Wat zeggen wij ervan?? Nou eh... "Fantastisch, eeeehhhh, geweldig, eeeehhhh, super en natuurlijk JA! we accepteren jullie voorstel!!" Vanmorgen hebben we via de mail allemaal formulieren, zoals geboorteaktes en medische verklaringen enz, van de jongens gekregen. En, best spannend natuurlijk, er waren ook fotootjes bij. En, hoe kan het ook anders, natuurlijk zijn het de twee mooiste mannekes ter wereld ................