HELP HAITI VOORAL NU!!!

Gisterochtend vroeg kregen we een sms-je dat er, afgelopen dinsdag 12 januari 's middags rond een uur of vier (22.00 onze tijd), een aarbeving geweest is in Port au Prince Haiti.. We schrokken en zetten meteen de televisie aan. De eerste beelden brachten een schok teweeg; we zagen beelden van een ingestort paleis en realiseerden ons meteen dat als zo'n, op het oog degelijk, gebouw al zoveel schade heeft de stad helemaal een drama moet zijn. Na eerst toch wel een zucht van verlichting dat wij gelukkig thuis zijn met de kinderen, meteen natuurlijk ook bij ons de vragen, want hoe is het met de kindertehuizen, de kinderen, de verzorsters, directrice Margarette, onze chauffeur Denis, Consul Padberg en zijn familie, "ons" hotel enzovoort..

Al vrij snel hoorden we dat Bresma 2 en 3 wel schade hadden opgelopen maar dat de kinderen en verzorgsters oke waren. Bresma 1, waar onze jongens zaten, scheen ook in orde, maar dat was nog niet officieel bevestigd. De hele dag hebben we het nieuws en CNN gevolgd en internet afgespeurd naar nieuws over voor ons bekende dingen. Gedurende de dag druppelde er steeds meer informatie binnen. Zo vernamen we dat gelukkig de consul en zijn vrouw het naar omstandigheden goed maken evenals Margarette. "S avonds ontvingen we ook het definitieve bericht dat in Bresma 1 ook alles goed is. Maar een schok voor ons was het toen we ontdekten dat hotel Karibe ingestort is. Want wat is er gebeurd met die aardige serveersters en hoe is het met die ober die altijd zo lief was voor Jurre als hij zo verdrietig was... En dan natuurlijk ieder ander die er verbleef niet te vergeten.. Het is sowieso een heel raar idee dat dat er nu niet meer is..

Op de televisie zien we steeds meer opnames van plekken voorbij komen die we herkennen. En ik moet zeggen dat het ons diep raakt. We hebben gezien hoe armoedig het is en hoeveel ellende er al was voor deze aarbeving, en dat zoiets dan ook nog moet gebeuren. Het is in en in triest..

Gelukkig zijn de eerste hulpdiensten en goederen in Haiti aangekomen, al vragen wij ons wel een beetje af wat voor zin het heeft om bijvoorbeeld speurhonden te sturen terwijl er geen shovels of iets van dien aard aanwezig zijn om het puin weg te halen... want puinruimen doen ze nu met de handen.....

Maar goed, alle hulp is welkom. En mocht je nog wat een goed doel zoeken om te steunen;

HELP HAITI!!!!!!!!!!!!!!!! ALSTUBLIEFT!!! ZE HEBBEN HET DAAR ZO NODIG!!

K3 en...WHAAHH....PLUK VAN DE PETTEFLET....

Ik durf het bijna niet te zeggen.. maar we hebben twee K3 fans in huis...

Bij de eerste tonen van "oyalele" gaan ze helemaal uit hun dak. Jurre loopt stampend en oyalele zingend door de kamer en zwaait daarbij druk met zijn armen. Hidde zit dan heen en weer te schudden en te klappen. Zeer muzikale mannen dus..

Verder gaat het goed hier. Jurre komt nog wel steeds een paar keer 's nachts uit bed. Het hoogtepunt daarbij was van donderdag op vrijdagnacht. Als hij die nacht 4 uurtjes geslapen heeft dan is het veel. Hij huilt niet, maar komt er steeds uit. Terugbrengen naar zijn kamer ging prima, maar hij wilde niet liggen en zeer zeker niet onder het dekbed.. Er bij liggen hielp ook al niet. Ja.. en probeer dan maar eens uit te vinden wat er aan de hand is.. Dat lukte die nacht dus ook niet. De volgende avond ontdekten we het probleem; ik had die dag de bedden verschoond en een prachtig nieuw dekbed van Pluk van de Petteflet op Jurre z'n bed gelegd. Dat bleek het probleem.. Het dekbed heeft een afbeelding van Pluk met een kraanwagen er op. En het gezicht van Pluk schijnt voor Jurre nogal angstaanjagend te zijn. We wilden Jurre namelijk vrijdagavond op bed leggen, en toen begon hetzelfde weer; niet willen liggen en zeker niet onder het dekbed. Toen hebben we het dekbed verwisseld met het dekbed van het andere bed en toen was het klaar... Hij sliep die nacht heerlijk (op 1 keer uit bed komen na)... maar goed, het is dan ook onder een SC-Heerenveen dekbed....

DADA POEI, DADA POEI!!!

Zo, maar weer eens even een berichtje schrijven over hoe het hier gaat..

Hier gaat het heel goed.

Sinds we thuis gekomen zijn hebben we al heel veel meegemaakt. Van zingen en dansen en gieren van het lachen tot gillen, slaan en knijpen.. Af en toe best wel eens wat strijd dus. We worden hier en daar natuurlijk flink uitgeprobeerd door de beide heren. maar eigenlijk is dat natuurlijk wel logisch; ze krijgen nu heel veel aandacht wat ze niet gewend waren. En daarbij komt natuurlijk de taalbarriere. Het is frustrerend dat je je niet verstaanbaar kunt maken of als heit en mem het wijzen met de vinger verkeerd begrijpen..

Nu is het trouwens wel zo dat Jurre best al wel veel begrijpt als we iets zeggen.

En hij begint ook al wat woorden in het Fries te zeggen. Zo was het eerste woordje wat Jurre zei "poei" oftewel poes.. Het enige wat hij in zijn leven gezien had in Haiti zijn waarschijnlijk kippen en kakkerlakken geweest, vandaar misschien dat hij, als we in de auto zitten, bij ieder dier wat hij ziet zoals schapen, zwanen ganzen enzovoort heel enthousiast "dada poei, dada poei" roept.. Geweldig... En nu gaat hij steeds meer woordjes na zeggen. Bijvoorbeeld "boale" (brood) en "dankjewol" en "assebief".

Hidde is een grote boef. Hij kan schateren, heerlijk gewoon. Hij kan ook enorm uitdagen, dan omkijken en gieren van het lachen.. Hij kan nog niet praten, maar vertelt op zijn manier hele verhalen. Hij is ook dol op muziek. Zodra hij muziek hoort zit ie helemaal heen en weer te schudden.

Het zijn echt twee heerlijke, lieve kereltjes. We boffen maar met ze.

Morgen hebben we een afspraak bij de kinderarts in het ziekenhuis, voor de zogenaamde adoptiescreening. Het is wel belangrijk natuurlijk dat ze even goed nagekeken worden, al vind ik het maar niets dat er ook bloed geprikt moet worden en wie weet wat voor vervelends allemaal nog meer... Maar ja, het moet nu eenmaal gebeuren.. En dan donderdag hebben we nog een afspraak bij de IND in Zwolle. Als het goed is zijn we daarna eerst klaar met de "verplichte nummers".

WE ZIJN THUIS!!!

Inmiddels zit de eerste dag thuis er op. Na meer dan 24 uur onderweg te zijn geweest zijn we heel blij dat er weer zijn. We zijn vrijdag 18 december uit Port au Prince vertrokken richting Miami. Daar aangekomen kwamen we er achter dat we in PaP geen boardingpassen voor de vlucht Miami-Londen en Londen-Amsterdam gekregen hadden. In Miami werd dit probleem snel verholpen; we kregen ze daar op vertoon van onze paspoorten alsnog. Jammer genoeg was het door de drukte niet te doen om te proberen de vlucht Londen-Amsterdam van Harry en Christi om te zetten naar dezelfde als ons. Zij zouden dus in Londen met z'n vieren nog tot 16.30 moeten wachten op de vlucht naar Amsterdam.. Na de aankomst in Londen haastten we ons naar de informatiebalie om boardingpassen te regelen voor onze vlucht naar Amsterdam. Daar aangekomen vertelde de "muts" achter de balie ons vrolijk dat het afgeven van boardingpassen voor die vlucht niet meer mogelijk was want ze waren al aan het inchecken, we moesten maar een nieuwe vlucht boeken.. Tegenstribbelen, smeken enzovoort hielp niet, het mens was onvermurwbaar.. Er zat niets anders op dan een andere vlucht te boeken. We gingen naar de customerservice en kregen daar te horen dat de eerst volgende vlucht van British Airways (die van Harry en Christi) helemaal vol zat en dat we pas om kwart over zes (kwart over zeven Nederlandse tijd) weg zouden kunnen... In overleg met de dame achter de balie, een hele aardige vrouw overigens, besloten we een optie te nemen op de laatste vlucht (om er zeker van te zijn dat we toch nog die avond thuis zouden komen), maar eerst zouden proberen alsnog op de vlucht met Harry en Christi mee zouden kunnen. We kregen blanco boardingpassen en mochten dan naar de incheckbalie van die vlucht om te zien of er eventueel 4 stoelen leeg bleven... Liliane en Thamarah waren inmiddels onderweg naar Nederland, terwijl wij Christi een berichtje stuurden om te zeggen dat ook wij langer moesten wachten. We kregen snel een berichtje terug en nadat we de douane gepasseerd waren vonden we elkaar weer. Na heel veel uren wachten en heel veel vieze luiers en kleding verder (Clarel had inmiddels een prachtig broekje van Myka aan) besloten we om meteen naar de gate te gaan en voor dat het inchecken begon te vragen of er plaats was. De superlieve dame achter de balie aarzelde niet en gaf ons meteen 4 stoelen.. JIPPIE!!!!!!!!!!!!!!!! WE GINGEN NAAR HUIS!!!!!!!!!!

Opnieuw bleek dat we gelijk hadden toen we zeiden dat de paspoorten van de meisjes van Harry en Christi en die van onze jongens aan elkaar vastgeplakt zaten. En ik moet zeggen, we baalden ontzettend dat we niet met "ons eigen" vlucht mee konden, maar het is het wachten meer dan waard geweest. Het heeft zo moeten zijn. Samen met onze vrienden aankomen op Schiphol, en samen door de deur de aankomsthal in stappen was fantastisch en heel waardevol. We zijn dankbaar dat we samen met hen dit alles hebben kunnen delen, en hebben wat ons betreft een vriendschap voor het leven....

JIPPIE!!!!!! WE HEBBEN DE VISUMS EN KUNNEN NAAR HUIS!!

Vandaag een redelijk relaxed dagje gehad. Vanmorgen kwamen Harry en Christi en de meiden naar ons hotel om de dag bij ons door te brengen, wel zo gezellig...

We hebben eerst met elkaar ontbeten en zijn toen in de tuin gaan zitten. Lekker wat spelen, eten en drinken enzovoort. Schnaider is vandaag de hele dag een beetje verdrietig en gooit de kont tegen de krib. Clarel is wat verkouden, is ook koortsig en hoest veel maar eet en drinkt wel lekker. Toen hij uit Bresma kwam hoestte hij al behoorlijk, dat zet dus nog even door. Zo nu en dan maar een zetpil en dan hopen dat het morgen wat beter gaat. Hij ligt nu lekker te ronken dus dat is wel fijn. Harry en Gosse zijn vanmiddag terug gegaan naar de Amerikaanse Ambassade om de paspoorten met visums weer op te halen. Dit was snel klaar en nu zijn we gelukkig klaar voor vertrek. Nu nog 1 hobbeltje te gaan en dat is in Miami te proberen de vlucht Londen-Amsterdam voor Harry en Christi om te zetten naar dezelfde als ons. Want het is natuurlijk het leukst als we in 1 keer met z'n tienen thuis komen. We gaan heeeeel zielig kijken in Miami bij de balie van American Airlines. Moet lukken toch? Het werkte ook bij de Amerikaanse Ambassade...

CONSULAAT EN AMERIKAANSE AMBASSADE

Vandaag was het erg vroeg dag; we hadden om zeven uur vanmorgen een afspraak gepland staan bij de Amerikaanse Ambassade voor de transitvisums voor de kinderen. We stonden rond een uur of vijf op, en Dennis (onze chauffeur) was er om tien voor zes. Helaas hadden we bij de overdracht de paspoorten en papieren niet gekregen, deze lagen nog bij Margarette, de directrice van Bresma en degene die de papierwinkel hier regelt, op kantoor, en zonder paspoorten geen transitvisum... We hebben een poging gedaan om dit via de NAS geregeld te krijgen, maar daar kwam verder geen reactie vandaan anders dan dat ze het aan Margarette zouden doorgeven. Dus besloten we zelf maar actie te ondernemen.

We besloten eerst maar met z'n tienen te gaan ontbijten en vervolgens naar het Consulaat te gaan om de paspoorten op te halen (het Consulaat ging om 8 uur open). Na een lange rit door de stad, waarbij we helemaal door elkaar geschud zijn door het zeer slechte wegdek, arriveerden we rond een uur of acht bij de Consul. Daar kregen we gelukkig onze paspoorten en nog een stapeltje papieren. We besloten om toch nog maar naar de Amerikaanse Ambassade te gaan en de gok te wagen om alsnog, ruim drie uur later dan de afspraak, de visums geregeld te krijgen. Wonder boven wonder hoorden we van Padberg dat de chauffeur van Margarette met de andere papieren onderweg was naar de Amerikaanse Ambassade zodat hij ze ons daar kon overhandigen.. En inderdaad; toen we daar aankwamen zagen we de chauffeur van Margarette lopen met de papieren. We kropen snel uit de auto en werden na het woord "adoption" vlot binnengelaten. Gelukkig mochten we doorlopen naar het loket om de aanvraag voor de visums te kunnen doen. Binnen was het een drukte van belang, maar we werden vlot naar het loket geleid waar we moesten zijn. Waarschijnlijk omdat we de kinderen bij ons hadden werden er een paar mensen van de stoel gedirigeerd en wij mochten gaan zitten. Vervolgens waren we heel snel aan de beurt en we stonden dus vrij snel weer buiten. De visumaanvragen waren goedgekeurd en ze kunnen donderdagmiddag opgehaald worden. Gelukkig hoeven dan de kinderen niet weer mee zodat we besloten hebben dat alleen Gosse en Harry morgen met Dennis terug gaan naar de Ambassade. Jippie... alles dus toch op tijd zodat we vrijdag me z'n tienen op het vliegtuig stappen.

Wow, wat hebben we daar een zin in. We zijn kapot, zowel lichamelijk als geestelijk volledig afgedraaid.....

DAG TWEE MET DE MANNEN..

Zo, de heren liggen nu lekker te knorren. Na de afgelopen nacht heerlijk geslapen te hebben waren ze vanochtend wel vroeg wakker; kwart over vijf om precies te zijn..
Na een beetje spelen en toch nog even liggen even proberen om ze in bad te krijgen. Dat lukte prima; ze lieten zich zonder tegenspartelen uitkleden en wilden ook wel zitten in bad. Even lekker inzepen en toen schoonspoelen en afdrogen. In een mum van tijd stonden er twee heerlijk naar Zwitsal geurende jongens in de kamer. Daarna wij zelf maar even onder de douche door en toen op naar het eten. Alles wat we ze gaven werd met smaak verorberd en het meer is nooit vol... Toen lekker wat gespeeld in de tuin van het hotel. Schnaider had wel even een moeilijk moment. Hij stond een tijdje roerloos stil op ongeveer een meter afstand van ons en met de rug naar ons toe. Er rolden dikke tranen over zijn wangen en hij keek alleen maar voor zich uit. Hij wilde niet door ons aangeraakt of getroost worden. Bijzonder aangrijpend om te zien... Een tijdje later kwam hij weer in beweging en toen was het weer goed. Na het middageten wilden we net naar boven gaan toen Liliane naar ons toe kwam met de mededeling dat de bio-ouders in de hal zaten te wachten.. SLIK......
Over de ontmoeting wil ik hier verder niets kwijt, dat is iets persoonlijks voor de jongens, behalve dan dat het heel bijzonder was..
Daarna hebben we nog even lekker buiten gezeten en toen zijn we naar onze kamer gegaan. Daar kwamen de jongens beide helemaal los; heerlijk gek doen allebei en daarbij gierden ze het uit van het lachen. Ze voelen zich op de kamer duidelijk op hun gemak. Het avondeten vonden ze ook lekker. Het is alleen even ontdekken wanneer ze genoeg hebben, want ze blijven door eten.....