Jurre naar school!

Vorige week dinsdag is Jurre voor het eerst naar school geweest. Na een tijdje wikken en wegen vonden we dat hij er wel aan toe leek te zijn. Best lastig hoor, hij was nog nooit zonder ons geweest. Altijd is er wel een van ons beiden thuis. Je wilt zeker weten dat ie het begrijpt dat we hem weer op komen halen. Want je wilt hem natuurlijk vooral niet het idee geven dat je hem weer terug brengt naar een kindertehuis. Want ja, het zijn natuurlijk wel allemaal kinderen om je heen... En voor hem vonden we het natuurlijk heel belangrijk dat ie verstaat wat er allemaal gezegd wordt. Voor ons een zeer spannende dag dus vorige week dinsdag.. We hadden al hele scenario's bedacht; wat als ie niet wil, en wel of niet even bij hem in de klas blijven, natuurlijk in de buurt van de telefoon blijven voor het geval juf belt omdat hij zo moet huilen enzovoort. En natuurlijk blijkt al het gepieker achteraf onnodig te zijn geweest.

Ons manneke zegt stoer "oke" als ik, voordat ie de deur uitgaat, vertel dat ik hem straks weer kom ophalen. Even later stapt ie met zijn "Hopla"-rugzakje aan de hand van Gosse (ik ben een lafaard, ik kan het niet over m'n hart verkrijgen om hem weg te brengen) over straat. Het duurt niet zo lang en dan komt Gosse terug. Brandend van nieuwsgierigheid hang ik aan zijn lippen..

Niks tranen, en niks mee terug willen; onze grote kerel ging mooi in de kring zitten bij de andere kinderen. En uiteraard krijg ik ook geen telefoontje van juf. Als ik hem om kwart voor twaalf ophaal is hij wel een beetje beduusd van alles. Maar volgens juf vond ie het leuk en deed hij overal aan mee. Jurre doet er het zwijgen toe. Als ik hem vraag of het leuk was op school schudt ie z'n hoofd en zegt zeer beslist "nee". Ik vraag hem nog wat ie allemaal gedaan heeft maar krijg nergens antwoord op. We laten het onderwerp verder maar rusten. Als we hem 's avonds naar bed brengen besluiten we toch nog maar eens te vragen of ie de volgende dag ook naar school wil. Dan kijkt ie ons aan, begint te lachen en zegt "JAAAH".

De volgende ochtend wil ie nog steeds dus brengen we hem weer. Ook nu geen problemen. En ook deze week is ie tot nu toe iedere ochtend geweest. Volgens juf begint ie ook al meer te praten en doet ie overal aan mee. Er zijn nog steeds geen tranen maar nog wel iedere keer een beetje beduusd als ik hem ophaal. Al gaat ook dat steeds beter. Nee, het komt wel goed met onze grote jongen.

Hidde moet er wel aan wennen dat hij alleen is. Het is moeilijk voor hem om alleen te spelen. Het liefst kruipt ie bij me op schoot om dan boekje te lezen. Ook "kielekielekiele" is favoriet.. Daarbij wordt mijn shirt tot aan mijn oren omhoog getrokken en wordt ik eerst gekieteld en krijg vervolgens een zrrrrrbrrrrt. Vervolgens giert ie het uit waarna het opnieuw begint.

Wat een lol kun je toch hebben met de zwembandjes van memmie...hihi..

Maar weer eens een up-dateje...............

Zo, daar zijn we weer eens.

Het is vandaag donderdag 1 april 2010. Op dit moment kijken we naar, hoe kan het ook anders, een DVD van K3. En het blijft een waar feest om naar te kijken.

Mem kent inmiddels ieder liedje van binnen naar buiten en van achteren naar voren. Maar goed, het blijft ook een feest om de mannen zo uit hun dak te zien gaan bij hun favoriete liedjes. Jurre is vooral gecharmeerd van de zwartharige Kristel. Wanneer zij in de camera kijkt of knipoogt dan doet hij dat steevast na.

Ook in de auto ontbreekt een CD van K3 niet. Als heit en mem een liedje opzettelijk hard meebrullen dan levert dat meteen een bestraffend vingertje met een begeleidend "ophâlde (ophouden)" van Jurre op. En dan op een manier van "doe even normaal ja..".

Hidde vindt het alleen maar geweldig.

Een paar weken geleden zijn we naar Hoofddorp geweest voor een fotoshoot voor het maandblad Kinderen. Erg leuk om eens mee te maken. De jongens werden mooi aangekleed en mochten zich toen uitleven op een paar grote kussens. Ze vonden het prachtig. Er zitten hele leuke foto's bij. We zijn benieuwd welke foto ze gaan gebruiken in het blad. We hebben zelf al een paar gekregen, maar we hebben beloofd ze nog niet op de blog te zetten en te wachten tot ze in Kinderen gestaan hebben, en daar houden wij ons aan. Dus wie nieuwsgierig geworden is; nog eventjes wachten tot begin mei....

HET GAAT GOED HIER!!!!!!!!!!

We zijn al weer twee maanden thuis; jeetje wat gaat de tijd snel.

Het gaat prima hier. Aan beide mannen kun je merken dat ze nu lekker in hun vel zitten. Jurre begrijpt nagenoeg alles wat we zeggen (we praten Fries) en ook Hidde snapt het al vrij goed.

Laatstgenoemde is overigens wel een dikke deugniet..

Hij vindt het prachtig om ons uit te dagen en dan kijkt ie boevig, ongelooflijk..

Jurre is een echte pretletter. Hij houdt van gek doen en lacht heel veel. Een driftbui hebben we de laatste week niet meer gezien.

Het slapen gaat nu ook goed, al was hij de afgelopen week wel weer een paar keer aan het spoken. Maar als we hem vertellen dat ie terug moet naar zijn eigen bed dan doet ie dat zonder mokken. Maar zodra Gosse 's morgens naar het werk is dan komt hij heel snel naar onze slaapkamer toegeslopen en kruipt op Gosse z'n plaats onder de dekens..

Hij valt dan wel weer in slaap overigens.

Hidde ronkt de hele nacht door tot een uur of half negen. Soms moet ik hem zelfs wakker maken... Hij is dan trouwens wel meteen goed gemutst, heeft absoluut geen ochtendhumeur.

En lekker ruiken dat ie doet...ahum...naar viooltjes zal ik maar zeggen...

Dan beide mannen onder de douche door. Eerst Jurre onder de "grote" douche zetten. Ik geef hem een washandje met wat boybubbels en dan begint hij zich driftig in te zepen. De vraag van mij of ik hem even mag helpen wordt steevast met heftig nee schudden beantwoord.

Ik haal intussen Hidde uit z'n bed en kleed hem uit. Jurre is dan klaar met douchen en kan afgedroogd worden. Ik zet onze Abracadabra dan vast onder de douche van het bad. Jurre wil zichzelf afdrogen, we zijn immers al bijna vier jaar, ik mag alleen wat nadrogen..

Ik poedel Hidde terwijl de jonge man zelf ook druk in de weer is met een washandje. Daarna afdrogen en klaar is Kees; we kunnen op naar de pot Cocoabutter van Vaseline...

Beide mannen dagelijks insmeren is geen overbodige luxe; ze hebben allebei een hele droge huid. Het spul ruikt heerlijk en we zijn dan ook dolblij met deze geweldige uitvinding..

Als beide mannen in de kleren gehesen zijn mogen ze op het grote bed zitten te televisie kijken zodat ook mem even onder de douche door kan hollen.

Dan naar beneden en ontbijten.

Rond koffietijd naar de Teletubbies kijken is vaste prik geworden. En meestal daarna is het kinderdisco oftewel dan moet er een dvd van K3 aangezet worden. De volumeknop het liefst zo hoog mogelijk en dan er bij zingen en dansen. Beide heren zingen, of eigenlijk meer schreeuwen, zo hard mogelijk "oya lele" en "aya jippie jippie". Geweldig..

's Middags doet Hidde eerst even een tukkie. Jurre en ik gaan dan even kleuren of puzzelen. Daarna lekker met z'n drieen even naar buiten als het weer het toelaat. Als Gosse vervolgens thuis komt rennen de jongens naar de deur en zijn helemaal door het dolle. Heit wordt helemaal plat geknuffeld en gezoend en vervolgens natuurlijk geplaagd..

Als we daarna het warm eten achter de knopen hebben is het bedtijd. De jongens gaan allebei zonder morren naar boven. Pyjama aan, tanden poetsen en dan verhaaltjes voorlezen. Als we welterusten zeggen en vervolgens het licht uit doen is dat ook helemaal geen probleem; Hidde slaapt dan meestal al en stoere Jurre horen we ook niet meer.

Voorbeeldige kinderen dus...

HELP HAITI VOORAL NU!!!

Gisterochtend vroeg kregen we een sms-je dat er, afgelopen dinsdag 12 januari 's middags rond een uur of vier (22.00 onze tijd), een aarbeving geweest is in Port au Prince Haiti.. We schrokken en zetten meteen de televisie aan. De eerste beelden brachten een schok teweeg; we zagen beelden van een ingestort paleis en realiseerden ons meteen dat als zo'n, op het oog degelijk, gebouw al zoveel schade heeft de stad helemaal een drama moet zijn. Na eerst toch wel een zucht van verlichting dat wij gelukkig thuis zijn met de kinderen, meteen natuurlijk ook bij ons de vragen, want hoe is het met de kindertehuizen, de kinderen, de verzorsters, directrice Margarette, onze chauffeur Denis, Consul Padberg en zijn familie, "ons" hotel enzovoort..

Al vrij snel hoorden we dat Bresma 2 en 3 wel schade hadden opgelopen maar dat de kinderen en verzorgsters oke waren. Bresma 1, waar onze jongens zaten, scheen ook in orde, maar dat was nog niet officieel bevestigd. De hele dag hebben we het nieuws en CNN gevolgd en internet afgespeurd naar nieuws over voor ons bekende dingen. Gedurende de dag druppelde er steeds meer informatie binnen. Zo vernamen we dat gelukkig de consul en zijn vrouw het naar omstandigheden goed maken evenals Margarette. "S avonds ontvingen we ook het definitieve bericht dat in Bresma 1 ook alles goed is. Maar een schok voor ons was het toen we ontdekten dat hotel Karibe ingestort is. Want wat is er gebeurd met die aardige serveersters en hoe is het met die ober die altijd zo lief was voor Jurre als hij zo verdrietig was... En dan natuurlijk ieder ander die er verbleef niet te vergeten.. Het is sowieso een heel raar idee dat dat er nu niet meer is..

Op de televisie zien we steeds meer opnames van plekken voorbij komen die we herkennen. En ik moet zeggen dat het ons diep raakt. We hebben gezien hoe armoedig het is en hoeveel ellende er al was voor deze aarbeving, en dat zoiets dan ook nog moet gebeuren. Het is in en in triest..

Gelukkig zijn de eerste hulpdiensten en goederen in Haiti aangekomen, al vragen wij ons wel een beetje af wat voor zin het heeft om bijvoorbeeld speurhonden te sturen terwijl er geen shovels of iets van dien aard aanwezig zijn om het puin weg te halen... want puinruimen doen ze nu met de handen.....

Maar goed, alle hulp is welkom. En mocht je nog wat een goed doel zoeken om te steunen;

HELP HAITI!!!!!!!!!!!!!!!! ALSTUBLIEFT!!! ZE HEBBEN HET DAAR ZO NODIG!!

K3 en...WHAAHH....PLUK VAN DE PETTEFLET....

Ik durf het bijna niet te zeggen.. maar we hebben twee K3 fans in huis...

Bij de eerste tonen van "oyalele" gaan ze helemaal uit hun dak. Jurre loopt stampend en oyalele zingend door de kamer en zwaait daarbij druk met zijn armen. Hidde zit dan heen en weer te schudden en te klappen. Zeer muzikale mannen dus..

Verder gaat het goed hier. Jurre komt nog wel steeds een paar keer 's nachts uit bed. Het hoogtepunt daarbij was van donderdag op vrijdagnacht. Als hij die nacht 4 uurtjes geslapen heeft dan is het veel. Hij huilt niet, maar komt er steeds uit. Terugbrengen naar zijn kamer ging prima, maar hij wilde niet liggen en zeer zeker niet onder het dekbed.. Er bij liggen hielp ook al niet. Ja.. en probeer dan maar eens uit te vinden wat er aan de hand is.. Dat lukte die nacht dus ook niet. De volgende avond ontdekten we het probleem; ik had die dag de bedden verschoond en een prachtig nieuw dekbed van Pluk van de Petteflet op Jurre z'n bed gelegd. Dat bleek het probleem.. Het dekbed heeft een afbeelding van Pluk met een kraanwagen er op. En het gezicht van Pluk schijnt voor Jurre nogal angstaanjagend te zijn. We wilden Jurre namelijk vrijdagavond op bed leggen, en toen begon hetzelfde weer; niet willen liggen en zeker niet onder het dekbed. Toen hebben we het dekbed verwisseld met het dekbed van het andere bed en toen was het klaar... Hij sliep die nacht heerlijk (op 1 keer uit bed komen na)... maar goed, het is dan ook onder een SC-Heerenveen dekbed....

DADA POEI, DADA POEI!!!

Zo, maar weer eens even een berichtje schrijven over hoe het hier gaat..

Hier gaat het heel goed.

Sinds we thuis gekomen zijn hebben we al heel veel meegemaakt. Van zingen en dansen en gieren van het lachen tot gillen, slaan en knijpen.. Af en toe best wel eens wat strijd dus. We worden hier en daar natuurlijk flink uitgeprobeerd door de beide heren. maar eigenlijk is dat natuurlijk wel logisch; ze krijgen nu heel veel aandacht wat ze niet gewend waren. En daarbij komt natuurlijk de taalbarriere. Het is frustrerend dat je je niet verstaanbaar kunt maken of als heit en mem het wijzen met de vinger verkeerd begrijpen..

Nu is het trouwens wel zo dat Jurre best al wel veel begrijpt als we iets zeggen.

En hij begint ook al wat woorden in het Fries te zeggen. Zo was het eerste woordje wat Jurre zei "poei" oftewel poes.. Het enige wat hij in zijn leven gezien had in Haiti zijn waarschijnlijk kippen en kakkerlakken geweest, vandaar misschien dat hij, als we in de auto zitten, bij ieder dier wat hij ziet zoals schapen, zwanen ganzen enzovoort heel enthousiast "dada poei, dada poei" roept.. Geweldig... En nu gaat hij steeds meer woordjes na zeggen. Bijvoorbeeld "boale" (brood) en "dankjewol" en "assebief".

Hidde is een grote boef. Hij kan schateren, heerlijk gewoon. Hij kan ook enorm uitdagen, dan omkijken en gieren van het lachen.. Hij kan nog niet praten, maar vertelt op zijn manier hele verhalen. Hij is ook dol op muziek. Zodra hij muziek hoort zit ie helemaal heen en weer te schudden.

Het zijn echt twee heerlijke, lieve kereltjes. We boffen maar met ze.

Morgen hebben we een afspraak bij de kinderarts in het ziekenhuis, voor de zogenaamde adoptiescreening. Het is wel belangrijk natuurlijk dat ze even goed nagekeken worden, al vind ik het maar niets dat er ook bloed geprikt moet worden en wie weet wat voor vervelends allemaal nog meer... Maar ja, het moet nu eenmaal gebeuren.. En dan donderdag hebben we nog een afspraak bij de IND in Zwolle. Als het goed is zijn we daarna eerst klaar met de "verplichte nummers".

WE ZIJN THUIS!!!

Inmiddels zit de eerste dag thuis er op. Na meer dan 24 uur onderweg te zijn geweest zijn we heel blij dat er weer zijn. We zijn vrijdag 18 december uit Port au Prince vertrokken richting Miami. Daar aangekomen kwamen we er achter dat we in PaP geen boardingpassen voor de vlucht Miami-Londen en Londen-Amsterdam gekregen hadden. In Miami werd dit probleem snel verholpen; we kregen ze daar op vertoon van onze paspoorten alsnog. Jammer genoeg was het door de drukte niet te doen om te proberen de vlucht Londen-Amsterdam van Harry en Christi om te zetten naar dezelfde als ons. Zij zouden dus in Londen met z'n vieren nog tot 16.30 moeten wachten op de vlucht naar Amsterdam.. Na de aankomst in Londen haastten we ons naar de informatiebalie om boardingpassen te regelen voor onze vlucht naar Amsterdam. Daar aangekomen vertelde de "muts" achter de balie ons vrolijk dat het afgeven van boardingpassen voor die vlucht niet meer mogelijk was want ze waren al aan het inchecken, we moesten maar een nieuwe vlucht boeken.. Tegenstribbelen, smeken enzovoort hielp niet, het mens was onvermurwbaar.. Er zat niets anders op dan een andere vlucht te boeken. We gingen naar de customerservice en kregen daar te horen dat de eerst volgende vlucht van British Airways (die van Harry en Christi) helemaal vol zat en dat we pas om kwart over zes (kwart over zeven Nederlandse tijd) weg zouden kunnen... In overleg met de dame achter de balie, een hele aardige vrouw overigens, besloten we een optie te nemen op de laatste vlucht (om er zeker van te zijn dat we toch nog die avond thuis zouden komen), maar eerst zouden proberen alsnog op de vlucht met Harry en Christi mee zouden kunnen. We kregen blanco boardingpassen en mochten dan naar de incheckbalie van die vlucht om te zien of er eventueel 4 stoelen leeg bleven... Liliane en Thamarah waren inmiddels onderweg naar Nederland, terwijl wij Christi een berichtje stuurden om te zeggen dat ook wij langer moesten wachten. We kregen snel een berichtje terug en nadat we de douane gepasseerd waren vonden we elkaar weer. Na heel veel uren wachten en heel veel vieze luiers en kleding verder (Clarel had inmiddels een prachtig broekje van Myka aan) besloten we om meteen naar de gate te gaan en voor dat het inchecken begon te vragen of er plaats was. De superlieve dame achter de balie aarzelde niet en gaf ons meteen 4 stoelen.. JIPPIE!!!!!!!!!!!!!!!! WE GINGEN NAAR HUIS!!!!!!!!!!

Opnieuw bleek dat we gelijk hadden toen we zeiden dat de paspoorten van de meisjes van Harry en Christi en die van onze jongens aan elkaar vastgeplakt zaten. En ik moet zeggen, we baalden ontzettend dat we niet met "ons eigen" vlucht mee konden, maar het is het wachten meer dan waard geweest. Het heeft zo moeten zijn. Samen met onze vrienden aankomen op Schiphol, en samen door de deur de aankomsthal in stappen was fantastisch en heel waardevol. We zijn dankbaar dat we samen met hen dit alles hebben kunnen delen, en hebben wat ons betreft een vriendschap voor het leven....