Overpeinzing...

Een tijdje geleden heb ik, geheel toevallig, kennis gemaakt met een familielid van Gaby en Gosse Best. Een echtpaar dat, samen met hun net uit het kindertehuis opgehaalde kinderen Wilaire en Erline, is omgekomen tijdens de aardbeving in Haïti. De dame in kwestie waarmee ik sprak was heel benieuwd naar ons verhaal. Ze had van mijn moeder al één en ander gehoord over ons en wilde ons graag ontmoeten. Toen ik haar de hand schudde voelde ik me toch wel behoorlijk ongemakkelijk, ja bijna schuldig. Niet dat zij daar aanleiding toe gaf hoor, integendeel zelfs. Ze vroeg wanneer de paspoorten van onze jongens gedrukt waren. Ik antwoordde “half november vorig jaar”. Zij zei dat de paspoorten van Wilaire en Erline toen ook klaar waren. Toen vroeg ze hoe het verder gegaan was bij ons, ook omdat wij een andere vergunninghouder hadden. Ik vertelde dat wij eigenlijk zelf de beslissing hadden genomen om te gaan omdat we wisten wanneer de paspoorten bijna zeker terug zouden moeten zijn in Haïti nadat het visum geplaatst was in de Dominicaanse Republiek. We wilden bij voorkeur voor de Kerstdagen gaan omdat we bang waren dat we anders een aantal weken later pas weg zouden kunnen. En ja, hoe eerder de kinderen daar vandaan hoe liever natuurlijk. Het leverde ons wel een reprimande op van onze vergunninghouder, maar we waren vastbesloten (en godzijdank onze vrienden ook).
Een groot geluk dus bleek later, want Gaby en Gosse hadden wel de toestemming afgewacht… Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren toen ze vertelde over Gaby en Gosse. Over hoe gelukkig ze er uit hadden gezien op de eerste foto’s van hen samen met die twee prachtige kinderen. En het is zo intens verdrietig dat hun geluk slechts 1 dag heeft mogen duren.
Ik kreeg er de koude rillingen van toen ik later thuis hun website http://www.gabygosse.com/ bezocht. Hun verhaal blijft toch in mijn hoofd zitten.
Van onze vergunninghouder hebben we overigens, tot op de dag van vandaag, niets meer gehoord. Natuurlijk hoefden ze voor ons niet de loper uit te leggen, maar het was wel leuk, of beter gezegd netjes, geweest als ze bijvoorbeeld hadden gezegd dat ze, achteraf gezien dan, blij waren dat wij allemaal (we waren met z’n tienen terug gekomen) op het moment van de aardbeving al terug waren in Nederland. Maar nee hoor, we hebben zelfs van hun kant nog nooit de vraag gehad hoe het gaat…
“Jammer”, denk ik dan, “(weer) een gemiste kans”…….

WIJ ZIJN OP ZOEK NAAR SPONSOREN!!!!!!!!!!

Lieve lezers van ons blog..
Wij zijn op zoek naar mensen en/of bedrijven die een (kleine) financiele bijdrage willen geven voor een kleinschalig project in Haiti. Vrienden van ons gaan namelijk in october naar Haiti om daar mee te gaan helpen prefabhuizen te bouwen. Nu zijn zij op zoek naar sponsoren/geldschieters voor een tegemoetkoming in de kosten die ze moeten maken. Voor meer informatie omtrent dit project, kijk dan op http://www.stichtingnaarschoolinhaiti.nl/
Als u dit project wilt steunen, laat dan even een reactie achter.
ALLE STEUN IS WELKOM!!!

(en ook hier geldt: vele kleintjes maken een grote...)

Ikke Naider... en... kin gebeule?

Jurre heeft ontdekt dat zijn roepnaam anders is dan het was (hij had wel heel goed in de gaten dat ie eerst Schnaider heette en dat zijn Nederlandse naam Jurre is). Waarschijnlijk heeft hij nu door dat vriendinnetjes Wismaїline en Myka en Manaïka nog steeds hetzelfde heten als in Haïti, want plotseling stond hij voor me en zei vastberaden "ikke Naider".. dat je het maar even weet. Op mijn vraag of ie ook Jurre heet zei hij ook ja. Toch blijft hij nu wat meer volharden in Schnaider, want ook als hij iets aangeeft wat van hem is zegt ie "Naider syn?".

Nou prima hoor, ons maakt het niet uit, we hebben immers ook heel bewust er voor gekozen om de Haitiaanse namen te behouden. De jongens heten dus officieel Jurre Schnaider Merisier Reitsma en Hidde Clarel Merisier Reitsma. Ze mogen zelf kiezen met welke naam ze aangesproken willen worden.

Van de week ook ontzettend gelachen om onze oudste spruit. Hij had per ongeluk een grote boodschap gedaan in de luier in zijn slaap. Toen ik hem de luier af deed keek hij me aan en zei heel onschuldig "kin gebeule?"... Ja hoor schat, het kan gebeuren.. Hoezo bijdehand...

Wat dat betreft doet Hidde, oké Clarel, ook leuk mee. Tijdens het brood eten stond de boter iets te dicht in de buurt. Hij stak heel bewust zijn vingertje in de boter, keek ons aan en zei "ho?"....

En dan dat gezicht er bij.... Wat is het toch een heerlijk stel.

Slapen en consternatiebureau...

Jurre is inmiddels aan zijn tweede week vakantie begonnen. Vorige week vroeg hij 's ochtends nog wel eens "Koalle?" (school), maar nu vindt ie het prima. Nu nog eens even leren om zo nu en dan lekker uit te slapen...

Hoewel ik altijd rond vijf uur op stond, omdat ik zes uur moest beginnen, vind ik nu half zes gewekt worden door mijn kinderen toch wel erg vroeg, hoe lief ik mijn twee koters ook vind...

Hidde heeft inmiddels het ledikant verwisseld voor een echt bed, en dat leidt nog wel eens tot nachtelijke escapades van onze jongste zoon.. Ook wil hij 's avonds nog wel eens aan de wandel gaan. Zo hebben we gisteravond ook vreselijk gelachen om de kleine boef. We kijken 's avonds, als we op bed gaan, altijd even bij de mannen en stoppen ze dan nog even in. Zo ook gisteravond.. Toen ik bij Hidde door de deur keek (ze hebben ieder een eigen kamer) schrok ik best wel want het bed was leeg. In de wetenschap dat ie nooit ver kan zijn omdat we een traphekje hebben, gingen we op zoek. We hadden hem snel gevonden.. Het was een prachtig gezicht; want in alleen een luier lag ie prinsheerlijk te knorren op de grond voor het bed van Jurre.. Het overtillen heeft ie niet eens gemerkt..

Gisteren moesten we ook weer naar het consultatiebureau. Wij noemen het inmiddels "consternatiebureau" voor controle. Gelukkig hoefden ze deze keer geen prikjes. Alleen "even" wegen en meten en de leestest...

Tot onze verbazing was het wegen en meten dit keer in een zucht en een scheet gedaan... Waar het de vorige keren met een hoop gebrul en getier gepaard ging was het nu een makkie..Beide mannen lieten het deze keer gewillig toe..

En opnieuw zijn ze erg gegroeid. We krijgen inmiddels echt twee reuzen dus we moeten maar stoppen met het geven van Pokon..

De leestest ging voor Jurre heel vlotjes. Hidde vindt de auto op het scherm bereinteressant dus bij alles wat er wordt aangewezen zegt Hidde "auto". Ook als de mevrouw van het consternatiebureau dan zegt "nee, dit is een eendje" zegt Hidde weer "auto, auto"..

Het resulteert er in dat we volgende keer nog een keer de leestest moeten doen...

Ook alle andere "kunstjes" gaan prima. Ze zijn dus eerst weer geslaagd..

Jurre naar school!

Vorige week dinsdag is Jurre voor het eerst naar school geweest. Na een tijdje wikken en wegen vonden we dat hij er wel aan toe leek te zijn. Best lastig hoor, hij was nog nooit zonder ons geweest. Altijd is er wel een van ons beiden thuis. Je wilt zeker weten dat ie het begrijpt dat we hem weer op komen halen. Want je wilt hem natuurlijk vooral niet het idee geven dat je hem weer terug brengt naar een kindertehuis. Want ja, het zijn natuurlijk wel allemaal kinderen om je heen... En voor hem vonden we het natuurlijk heel belangrijk dat ie verstaat wat er allemaal gezegd wordt. Voor ons een zeer spannende dag dus vorige week dinsdag.. We hadden al hele scenario's bedacht; wat als ie niet wil, en wel of niet even bij hem in de klas blijven, natuurlijk in de buurt van de telefoon blijven voor het geval juf belt omdat hij zo moet huilen enzovoort. En natuurlijk blijkt al het gepieker achteraf onnodig te zijn geweest.

Ons manneke zegt stoer "oke" als ik, voordat ie de deur uitgaat, vertel dat ik hem straks weer kom ophalen. Even later stapt ie met zijn "Hopla"-rugzakje aan de hand van Gosse (ik ben een lafaard, ik kan het niet over m'n hart verkrijgen om hem weg te brengen) over straat. Het duurt niet zo lang en dan komt Gosse terug. Brandend van nieuwsgierigheid hang ik aan zijn lippen..

Niks tranen, en niks mee terug willen; onze grote kerel ging mooi in de kring zitten bij de andere kinderen. En uiteraard krijg ik ook geen telefoontje van juf. Als ik hem om kwart voor twaalf ophaal is hij wel een beetje beduusd van alles. Maar volgens juf vond ie het leuk en deed hij overal aan mee. Jurre doet er het zwijgen toe. Als ik hem vraag of het leuk was op school schudt ie z'n hoofd en zegt zeer beslist "nee". Ik vraag hem nog wat ie allemaal gedaan heeft maar krijg nergens antwoord op. We laten het onderwerp verder maar rusten. Als we hem 's avonds naar bed brengen besluiten we toch nog maar eens te vragen of ie de volgende dag ook naar school wil. Dan kijkt ie ons aan, begint te lachen en zegt "JAAAH".

De volgende ochtend wil ie nog steeds dus brengen we hem weer. Ook nu geen problemen. En ook deze week is ie tot nu toe iedere ochtend geweest. Volgens juf begint ie ook al meer te praten en doet ie overal aan mee. Er zijn nog steeds geen tranen maar nog wel iedere keer een beetje beduusd als ik hem ophaal. Al gaat ook dat steeds beter. Nee, het komt wel goed met onze grote jongen.

Hidde moet er wel aan wennen dat hij alleen is. Het is moeilijk voor hem om alleen te spelen. Het liefst kruipt ie bij me op schoot om dan boekje te lezen. Ook "kielekielekiele" is favoriet.. Daarbij wordt mijn shirt tot aan mijn oren omhoog getrokken en wordt ik eerst gekieteld en krijg vervolgens een zrrrrrbrrrrt. Vervolgens giert ie het uit waarna het opnieuw begint.

Wat een lol kun je toch hebben met de zwembandjes van memmie...hihi..

Maar weer eens een up-dateje...............

Zo, daar zijn we weer eens.

Het is vandaag donderdag 1 april 2010. Op dit moment kijken we naar, hoe kan het ook anders, een DVD van K3. En het blijft een waar feest om naar te kijken.

Mem kent inmiddels ieder liedje van binnen naar buiten en van achteren naar voren. Maar goed, het blijft ook een feest om de mannen zo uit hun dak te zien gaan bij hun favoriete liedjes. Jurre is vooral gecharmeerd van de zwartharige Kristel. Wanneer zij in de camera kijkt of knipoogt dan doet hij dat steevast na.

Ook in de auto ontbreekt een CD van K3 niet. Als heit en mem een liedje opzettelijk hard meebrullen dan levert dat meteen een bestraffend vingertje met een begeleidend "ophâlde (ophouden)" van Jurre op. En dan op een manier van "doe even normaal ja..".

Hidde vindt het alleen maar geweldig.

Een paar weken geleden zijn we naar Hoofddorp geweest voor een fotoshoot voor het maandblad Kinderen. Erg leuk om eens mee te maken. De jongens werden mooi aangekleed en mochten zich toen uitleven op een paar grote kussens. Ze vonden het prachtig. Er zitten hele leuke foto's bij. We zijn benieuwd welke foto ze gaan gebruiken in het blad. We hebben zelf al een paar gekregen, maar we hebben beloofd ze nog niet op de blog te zetten en te wachten tot ze in Kinderen gestaan hebben, en daar houden wij ons aan. Dus wie nieuwsgierig geworden is; nog eventjes wachten tot begin mei....

HET GAAT GOED HIER!!!!!!!!!!

We zijn al weer twee maanden thuis; jeetje wat gaat de tijd snel.

Het gaat prima hier. Aan beide mannen kun je merken dat ze nu lekker in hun vel zitten. Jurre begrijpt nagenoeg alles wat we zeggen (we praten Fries) en ook Hidde snapt het al vrij goed.

Laatstgenoemde is overigens wel een dikke deugniet..

Hij vindt het prachtig om ons uit te dagen en dan kijkt ie boevig, ongelooflijk..

Jurre is een echte pretletter. Hij houdt van gek doen en lacht heel veel. Een driftbui hebben we de laatste week niet meer gezien.

Het slapen gaat nu ook goed, al was hij de afgelopen week wel weer een paar keer aan het spoken. Maar als we hem vertellen dat ie terug moet naar zijn eigen bed dan doet ie dat zonder mokken. Maar zodra Gosse 's morgens naar het werk is dan komt hij heel snel naar onze slaapkamer toegeslopen en kruipt op Gosse z'n plaats onder de dekens..

Hij valt dan wel weer in slaap overigens.

Hidde ronkt de hele nacht door tot een uur of half negen. Soms moet ik hem zelfs wakker maken... Hij is dan trouwens wel meteen goed gemutst, heeft absoluut geen ochtendhumeur.

En lekker ruiken dat ie doet...ahum...naar viooltjes zal ik maar zeggen...

Dan beide mannen onder de douche door. Eerst Jurre onder de "grote" douche zetten. Ik geef hem een washandje met wat boybubbels en dan begint hij zich driftig in te zepen. De vraag van mij of ik hem even mag helpen wordt steevast met heftig nee schudden beantwoord.

Ik haal intussen Hidde uit z'n bed en kleed hem uit. Jurre is dan klaar met douchen en kan afgedroogd worden. Ik zet onze Abracadabra dan vast onder de douche van het bad. Jurre wil zichzelf afdrogen, we zijn immers al bijna vier jaar, ik mag alleen wat nadrogen..

Ik poedel Hidde terwijl de jonge man zelf ook druk in de weer is met een washandje. Daarna afdrogen en klaar is Kees; we kunnen op naar de pot Cocoabutter van Vaseline...

Beide mannen dagelijks insmeren is geen overbodige luxe; ze hebben allebei een hele droge huid. Het spul ruikt heerlijk en we zijn dan ook dolblij met deze geweldige uitvinding..

Als beide mannen in de kleren gehesen zijn mogen ze op het grote bed zitten te televisie kijken zodat ook mem even onder de douche door kan hollen.

Dan naar beneden en ontbijten.

Rond koffietijd naar de Teletubbies kijken is vaste prik geworden. En meestal daarna is het kinderdisco oftewel dan moet er een dvd van K3 aangezet worden. De volumeknop het liefst zo hoog mogelijk en dan er bij zingen en dansen. Beide heren zingen, of eigenlijk meer schreeuwen, zo hard mogelijk "oya lele" en "aya jippie jippie". Geweldig..

's Middags doet Hidde eerst even een tukkie. Jurre en ik gaan dan even kleuren of puzzelen. Daarna lekker met z'n drieen even naar buiten als het weer het toelaat. Als Gosse vervolgens thuis komt rennen de jongens naar de deur en zijn helemaal door het dolle. Heit wordt helemaal plat geknuffeld en gezoend en vervolgens natuurlijk geplaagd..

Als we daarna het warm eten achter de knopen hebben is het bedtijd. De jongens gaan allebei zonder morren naar boven. Pyjama aan, tanden poetsen en dan verhaaltjes voorlezen. Als we welterusten zeggen en vervolgens het licht uit doen is dat ook helemaal geen probleem; Hidde slaapt dan meestal al en stoere Jurre horen we ook niet meer.

Voorbeeldige kinderen dus...