Een echte waterrat..

Jurre is afgelopen maandag voor het eerst naar zwemles geweest. Samen met twee klasgenoten is hij opgegeven voor leszwemmen. De bedoeling is dat hij drie keer in de week gaat. We waren zeer benieuwd hoe het zal gaan. Hij heeft totaal geen watervrees en had er heel erg veel zin in, dus daar zou het niet aan liggen...

We waren toch zeer benieuwd aangezien dit zwemmen in een buitenbad is. Op zich niets bijzonders, maar Jurre is alleen een paar keer in een binnenbad geweest. Daarbij komt dat hij vorig jaar zomer heel moeilijk in het zwembadje in de tuin te krijgen was.

De reden? Het was te koud naar zijn zin..  En als ik er dan niet meer warm water bij deed, dan ging ie er mooi niet in..

En aangezien deze jongeman zeer "sinnich as in mud" is.. oftewel, het moet precies zo en anders niet, waren we toch wel enigszins sceptisch of ie wel het zwembad in zou durven of niet.

Gelukkig was het wel aardig mooi weer, dat stemde ons een beetje gerust..

Om vijf uur was het zo ver.. we gingen mooi op tijd er naar toe zodat hij eerst even bij de andere les kon kijken. Toen uit de kleren. Alles ging prima, of beter gezegd supergoed, want zodra hij alles uit had nam ie de benen en wilde hij zo het zwembad in springen. We konden hem nog net tegen houden, hihi.

Een beetje met tegenzin kwam hij terug en hij stond helemaal te wiebelen. Toen eindelijk de les begon en de kurkjes om waren kon het feest beginnen. Hij sprong op het teken van de badmeester zo het water in en deed alles keurig netjes mee. Toen ie na 25 minuten weer op de kant stond was ie wel helemaal koud, maar dat mocht de pret niet drukken. Want toen we gisteren vertelden dat ie weer ging zwemmen was hij meteen weer enthousiast. De mama van z'n klasgenootje zou rijden, maar ik vroeg me af of hij dat wel aan zou durven. Dus op de vraag of hij graag wilde dat ik mee ging of dat hij wel alleen met Ingmar en zijn mama mee durfde keek ie me heel zelfverzekerd aan en zei "mem hoeft net mei ikke self wol mei Ingmar syn mem" (mama hoeft niet mee, ik kan zelf wel met Ingmar z'n mama").

Nou dat is dan duidelijk; hij zei nog net geen "duh"..

Toen hij terug kwam was hij dan ook vol trots en vertelde enthousiast hoe het geweest was. En de moeder van Ingmar bevestigde alleen maar dat het heel erg goed gegaan was.

Super hoor onze grote vent.

Onze Hidde een kleuter....

Vandaag een memorabele dag.

Onze Hidde heeft namelijk afscheid genomen van de peuterschool. Hij wordt aanstaande zaterdag vier jaar en dus is het tijd voor de basisschool. Hij loopt qua ontwikkeling nog wel wat achter, maar mag het wel proberen. Vijf keer mocht hij proefdraaien op de "grote" school en hij vond het prachtig. Hij wilde alleen niet helemaal op zijn stoeltje blijven zitten, nam zo nu en dan de kuierlatten...

Maar geef hem eens ongelijk; zoveel nieuwe dingen en plekjes te ontdekken, dan kun je toch niet stil op een stoeltje blijven zitten?

Vandaag dus zijn laatste dag bij de peuters. Mem was vandaag aan de beurt om te helpen, dus het was helemaal leuk. En natuurlijk mag je dan ook trakteren. Mem was een hele tijd creatief aan het knutselen geweest (normaal gesproken bepaald geen creabea, althans niet op dat vlak), maar het resultaat was best aardig, toch?

Ach, een beetje "googelen" en dan kom je een heel end..

Hidde glunderde helemaal toen hij ze mocht uitdelen, en als moeder doe je het daar toch voor?

Echt, dat een lach van je kleine manneke je zo diep kan raken. Het doet me keer op keer beseffen hoeveel rijker Jurre en Hidde ons leven gemaakt hebben.
En dat concluderend kan ik me dan ook niet voorstellen dat biologische ouders meer van hun kinderen houden dan wij van de onze...

Onze kleine grote man...

Vandaag een bijzondere dag..

Onze jongste mag voor het eerst proefdraaien op de basisschool. Op 23 april wordt Hidde vier jaar, daarom mag hij vijf ochtenden meedraaien met groep 1 en 2. Geweldig.. Ook grote broer vond het machtig interessant...

Daar ging ie onze kleine, grote man; rugzak van Nijntje om, en een pet van Thomas de trein op zijn zwarte krullen. Wat is het toch een scheetje..

Op school aangekomen wilde hij wel de rugzak af, de beker uit de tas en toen nog even lekker naar buiten.

Toen de bel ging en de kinderen allemaal in de rij gingen staan, bleef Hidde mooi staan kijken. Ik haalde hem op, toen dacht hij even dat ie mee naar huis moest. Hij trok een heel erg sip gezicht, maar toen ik vertelde dat ie mee naar binnen ging en ook maar in de rij moest klaarde zijn gezicht op en hij ging keurig mee naar binnen. Z'n jas liet ie in de hal vallen en hij liep meteen door de klas in. Daar werd ie opgevangen door de andere kinderen en al gauw zat hij op een stoeltje in de kring. Mij was ie al lang vergeten..

JIPPIEEEE.....Kaaskoppen....

Nogmaals JIPPIEEEE...we hebben nu echt twee Kaaskoppen....

Oftewel, we hebben nu ook de "Adoptie naar Nederlands Recht" er op zitten, wat betekent dat Jurre en Hidde nu echt de Nederlandse Nationaliteit hebben. Deze laatste fase is nodig omdat Haiti geen land is wat het Haags Adoptieverdrag heeft ondertekend. Dit houdt in we eerst nog via een advocaat naar de Rechtbank moesten (hoefden we niet zelf bij aanwezig te zijn overigens) om de adoptie te formaliseren.

De jongens hadden dus tot dusverre een Haitiaans paspoort met daarin Reitsma als achternaam. Vandaar dat we na aankomst in Nederland ook een verblijfsvergunning moesten aanvragen. Maar goed, die is nu dus ook afgerond. We hebben ook meteen een pak papieren van de gemeente gekregen met de wijzigingen. Een hele hoop blabla waar ik niets van begrijp, maar het zal wel goed zijn..

O ja..de jongens heten nu dus ook formeel Jurre Schnaider Merisier Reitsma en Hidde Clarel Merisier Reitsma. Vraag me af of we dit nu ook weer aan verzekering, bank enzovoort moeten doorgeven..

Nou ja, dat zien we ook wel.

We kunnen nu dan toch eindelijk echt zeggen:

WE ZIJN KLAAAAAAAAAAAAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Weer aan het werk en weer stoppen...

Ik ben sinds kort twee ochtenden aan het werk. Het was best wel lekker om ook weer eens even gewoon "Griet" te zijn. Helaas levert dit thuis toch wat probleempjes op zodat ik besloten heb om mijn baan op te zeggen.

Niet dat het voor de jongens moeilijk was hoor, maar het geeft gewoon praktische problemen. Zo moet Gosse dan later beginnen omdat hij eerst de jongens naar school moet brengen. Dit lukt voor Gosse niet altijd zodat we de jongens dan al rond half acht bij iemand anders moeten brengen. We vinden dit erg vervelend om te moeten doen. Daarbij komt natuurlijk ook dat als het vakantie is of als ze ziek zijn ook een plaatsje zouden moeten hebben. En hoewel we super lieve beppes en een pake hebben, die verplichting kunnen (en willen) we ze niet opleggen.

En we hebben geen kinderen gekregen omdat we zo graag de kinderopvang draaiende willen houden..

Dus vandaar dat ik eerst stop, dan zien we later wel eens weer.

Toch vind ik het wel jammer om ontslag te nemen want ik had een leuke nieuwe uitdaging qua werk. Ik heb bijna 15 jaar voor Micronclean gewerkt en heb het altijd wel naar mijn zin gehad.

Maar goed ons gezin staat te allen tijde voorop daarover bestaat voor ons geen discussie..

Nu maar eens even zien wat voor invulling ik mijn thuisleven ga geven.

Goed, ik ben al een jaar niet aan het werk doordat ik ouderschapsverlof had, maar dit voelt toch anders. Nu is het definitief..

Mijn doel is in ieder geval om een Haiti-webshop op te zetten. Ik hoop dit via stichting "Hart voor Haiti" of  misschien wel de "Stichting naar school in Haiti" dit te kunnen realiseren. De opbrengst van de webshop komt dan geheel ten goede aan de stichting. Dit lijkt me in ieder geval een leuke, nuttige bezigheid. Dit is 100% vrijwilligerswerk dus ga ik daarnaast nog bekijken wat er verder op mijn pad komt.

Bij voorkeur zou ik natuurlijk iets willen doen wat ik vanuit huis kan doen. Liefst iets van redactioneel werk of zo. Teksten schrijven, corrigeren, vertalen, iets in die geest.

Dus mocht iemand dit lezen en iets voor mij weten, dan hoor ik dat graag...

Een weekendje weg en K3....

Afgelopen weekend zijn we naar een bungalowpark in Drenthe geweest. Voor het eerst met de jongens ergens anders slapen... Met z´n veertienen hadden we twee huisjes gehuurd waar we van vrijdag tot zondag verbleven. Zeven volwassenen en zeven `Haitianen`. Onze jongens hadden een compleet harem om zich heen...

Het was een groot feest. De kinderen kunnen het allemaal ontzettend goed met elkaar vinden en de volwassenen niet minder. Slagroom op de taart was het bijwonen van een show van K3 op zaterdagochtend. Iedereen was door het dolle heen. Lekker springen, dansen en zingen, geweldig wat een lol. Zelfs de vaders hadden moeite om stil te blijven zitten.

`s Middags nog lekker eten en in de ballenbak maakte dat de kinderen ´s avonds zomaar in slaap vielen. Zondags nog lekker gezamenlijk ontbijten en koffiedrinken. Daarna hebben we de kinderen losgelaten in een grote binnenzandbak. Toen nog allemaal wat eten en nog even een keer in de ballenbak en daarna allemaal huiswaarts. De jongens sliepen al bijna toen we Ees uitreden, zo moe waren ze. We kijken terug op een zeer geslaagd weekend wat zeker voor herhaling vatbaar is. Lieve vrienden, we hebben genoten!!

Een jaar verder...

Zo, we zijn alweer een jaar samen..

De tijd is voorbij gevlogen zeg. We realiseren ons nu ook pas goed hoe zwaar de eerste maanden geweest zijn. En dat terwijl we eigenlijk helemaal geen `problemen` gehad hebben.

Alleen in het begin de slaapproblemen van Jurre die behoorlijk slopend waren, maar verder, afgezien van zo nu en dan een driftbui, pakte hij het allemaal heel snel op.

Hidde sliep eerst ontzettend veel. Maar dat was ook niet verwonderlijk omdat hij erg zwak en ziek was. Bovendien zette hij opeens een enorme groeispurt in wat natuurlijk ook veel van zo´n klein manneke vergt.

Het was voor ons ook best wel wennen om zo maar opeens heit en mem te zijn. Iets waar je je vantevoren op instelt natuurlijk, maar wat toch wel behoorlijk impact heeft. Ons hele leven stond op z´n kop en het duurt even voor je een nieuw ritme hebt gevonden.

En nu is er dan al een jaar voorbij. Een jaar waarin onze jongens, in onze ogen, onherkenbaar veranderd zijn. Van twee stille beetje verlegen jochies zijn ze uitgegroeid tot twee gezonde, Fries kwebbelende vrijbuiters. En nog altijd even lief natuurlijk. Heerlijk om te zien.