Smoarge swarten?????

Vorige week ging ik op een gegeven moment, op de fiets samen met Hidde, Jurre ophalen van een kinderfeestje. Hidde fietste al slingerend midden op het fietspad en ik hield hem even staande om hem uit te leggen dat ie wat meer aan de kant moest fietsen omdat er meer mensen fietsten. Op dat zelfde moment kwamen vanuit tegenstelde richting drie jongens van een jaar of vijftien aangefietst.

Ik hoorde een van de jongens zeggen “welja, gean maar midden op it fietspaad stean” , en daar op volgend “en it is ek nog sa’n smoarge swarten”.. (volgens mij is een vertaling niet nodig..)

Ik ontplofte zowat..

Want ten eerste kon mijn manneke er niks aan doen dat ie midden op het fietspad stond, want ik had hem daar laten stoppen. En ten tweede was ie ’s ochtends nog onder de douche geweest , dus zo smerig kon ie niet zijn. En ten derde “wat dacht dat joch wel niet?”.

Het bewuste stuk onbenul (sorry, andere woorden heb ik er niet voor) had ontzettend veel geluk dat ze met z’n drieën waren, waardoor ik niet wist wie van de drie het gezegd had. Anders had hij zichzelf, met fiets, terug gevonden in de naastgelegen sloot. Want echt waar, ik had hem zo’n drukker meegegeven dat ie zo omgekieperd was..

Nu liet ik het drietal dus, zij het met tegenzin, passeren. Al heb ik ze wel in niet misverstane woorden verteld wat ik er van vond. En dat kon ik echt niet laten want…kom niet aan mijn jongens….

Gelukkig was één blik op zoonlief voldoende om mijn gemoederen weer tot rust te brengen..

Hij keek me met een paar hele grote onschuldige ogen aan en zei heel serieus “sille  we wer fytse mem?”

25 september 2003, een dag om nooit te vergeten..

Vandaag is het precies acht jaar geleden dat mijn vader overleed. Hij verloor de strijd tegen alvleesklierkanker. En ik mis hem nog iedere dag…

Het gemis is niet alleen in de grote dingen, maar ook in hele lullige kleine dingetjes.

Het is zo jammer dat hij onze adoptieprocedure niet mee heeft kunnen maken. Hij had het geweldig gevonden, dat weet ik zeker..

Wel wist hij dat ik, vanaf dat ik een jaar of twaalf was, heel graag kinderen wilde adopteren.

Maar mijn god, wat had ik graag gewild dat hij er bij had kunnen zijn op Schiphol zodat onze knullen pake Evert hadden kunnen leren kennen. Al ben ik er wel van overtuigd dat hij, van bovenaf, er de hand in heeft gehad dat wij zolang in Londen op onze vlucht naar Amsterdam moesten wachten zodat we toch samen met Harry en Chris en de meiden aan kwamen..

Het is prachtig om te zien hoe dol onze jongens zijn op mijn moeder en op Gosse z’n vader en moeder en andersom. Maar tegelijkertijd doet het ook zo zeer om bijvoorbeeld te zien  hoe heerlijk Jurre en Hidde het vinden om bij pake in de tractor te mogen. In gedachten zie ik dan hoe mijn vader  met zo’n kleine zwarte krullebol naast zich in de tractor door het dorp gereden zou hebben, trots wuivend aan iedereen die hij tegen kwam…

Helaas heeft het niet zo mogen zijn..

En wie zegt dat het verdriet slijt, die liegt dat ie barst, of heeft nog nooit een dierbare verloren. Want het is namelijk niet zo. Het gevoel wordt anders, dat wel. Maar, zoals mijn vader zelf al zei, er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan hem denk. En zo hoort het ook te zijn; het geeft aan hoeveel hij betekend heeft, en hoe enorm groot de leegte is die hij achterliet..

Lekker zwemmen en een prullenbakauto..

Vandaag was het weer eens een vies weertje. Het miezerde de hele dag en omdat ik niet de hele binnen wilde zitten, besloot ik dat de jongens het vast wel leuk zouden vinden om te gaan zwemmen.

Jurre leszwemt nu op dinsdag- en donderdagmiddag in het binnenzwembad in Workum. En aangezien Hidde het iedere keer op een brullen zet als het zover is dat Jurre richting zwembad gaat, vond ik dat Hidde ook wel eens even mocht badderen. Hoewel het fantastisch is om heerlijk te ravotten in het zwembad, is het natuurlijk tegelijkertijd ook heel nuttig voor Jurre. Hij kan dan mooi even een paar baantjes oefenen. De heren hadden er ontzettend veel zin in en zaten dus pijlsnel in de auto.

Druk babbelend reden we richting Workum.

Onderweg kwamen we trouwens ook nog een heuse "prullenbakauto" tegen volgens Jurre.

Ik vond het wel mooi bedacht en ik denk dat we die naam er maar in moeten houden...

Eenmaal bij het zwembad aangekomen was Hidde in ieder geval niet meer te houden. Hij w ist niet hoe snel ie zijn "zwemruft" moest aantrekken en ik had houden en keren om te voorkomen dat ie wegrende richting zwembad. Eenmaal in het water was het feest. Er waren welgeteld acht anderen in het zwembad en het kleine bad hadden we helemaal voor ons alleen. We hebben heerlijk gespetterd en gespatterd en toen de badmeester ook nog de discoverlichting in het bad aandeed was het helemaal feest. Na ruim een uur waren ze uitgespeeld en had ook mem haar "nocht" wel. Toen we thuis waren hebben beide mannekes nog even heerlijk languit op de grond liggend gespeeld, maar heel veel puf hadden ze niet meer. Zelfs Hidde, onze "heisterbyle" niet.

Ik denk dat ze vannacht beiden wel heerlijk zullen slapen...

Jurre voor het eerst logeren........

Afgelopen zondag begon het..

Jurre keek heel serieus en zei dat je "as it fekansje is moatte wy yn in oar syn hûs sliepe" (wanneer het vakantie is moet je in het huis van iemand anders slapen). Vooral in een ander bed was wel het belangrijkst. Toen ik vroeg wanneer dat dan moest zei hij "nu". Vervolgens antwoordde ik: "als je het leuk vindt mag je tante Trijntje wel vragen of je mag komen spelen en dan mag blijven slapen". Beide jongens vinden het prachtig en zijn dol op tante Trijntje, omke Jan en de kinderen. Bijkomend voordeel is dat zij in een naastgelegen dorp wonen zodat Jurre zo opgehaald kan worden indien nodig. Dit idee leek hem wel wat. Een telefoontje naar tante en het was geregeld. Jurre was dolenthousiast en grijnsde van oor tot oor. Samen pakten we 's middags de tas in. Hij vroeg nog wel even voor de zekerheid hoe lang hij moest blijven en stak daarbij 4 vingers in de lucht. Ik vertelde hem dat het eerst voor 1 nachtje is en dat, als hij toch graag naar huis wil hij dat tegen tante moet zeggen en dat wij hem dan meteen komen halen. Maar onze oudste was heel erg stellig en zei dat ie zou blijven slapen. Zodoende brachten we hem naar onze familie, waar hij zeer enthousiast onthaald werd (wij ook hoor). Toen we weggingen stond hij uitbundig te zwaaien. Hidde was minder blij; eenmaal thuis gekomen barstte hij in huilen uit "wêr sissie no Lulle"?" (waar is Jurre nu). Ja, we hadden Jurre niet mee terug genomen en hij had een tas bij zich, dat had ie wel gezien natuurlijk.

En ik moet zeggen, voor ons was het ook wel even wennen hoor...

En Jurre?

Natuulijk werden we niet gebeld...

De volgende ochtend belde ik even om te vragen hoe het gegaan was. Prima dus. Meneer zat lekker te spelen met de andere kinderen en had lekker geslapen. Toen ik hem 's middags ophaalde zat ie mooi op de bank te televisie kijken, en ..snif... voor mij had hij geen oog. Hij zat Cars te kijken en dat was toevallig wel even belangrijker.....

JEEEEUUUUH....vakantie!!!!

Jippie!!! Onze koters hebben eindelijk vakantie!!!

Het is nu voor het eerst dat het begrip vakantie bij Jurre een beetje begint te leven. Bij de vorige vakanties vond hij het allemaal wel prima, maar hij lijkt er nu meer een beeld bij te krijgen. Er is op school de afgelopen weken natuurlijk heel erg veel over gesproken waardoor het woord op zich natuurlijk ook meer herkend wordt. Alleen roept hij nu te pas en te onpas "vakantie?". Bijvoorbeeld als heit (papa) op de fiets richting werk gaat dan roept ie "heitie fekansje".

Ook worden steevast vriendinnen Wismailine en Myka genoemd. Die hebben natuurlijk ook "fekansje"..

Als we zeggen dat we met de auto weg gaan dan is de vraag meteen "nei Myka en Mailine?" Onze eigen schuld een beetje, want als ze dat zeggen dan antwoorden wij meestal met "nee, nu niet. Als het vakantie is, dan gaan we weer naar ze toe."Logisch dus dat ze er naar vragen..

Vandaag de laatste schooldag gehad dus.

Het was tijd voor spelletjes. Mem was ook gestrikt dus dat was helemaal feest. Hidde kwam bij iedere wisseling van spel wel een keer naar me toe rennen. De ene keer om een "kroepke", de andere keer gewoon zo maar. De spelletjes waren voor hem ook best wel moeilijk, en ja, als je gewoonweg al niet zo goed stil kunt zitten dan is dit wel een beetje een beproeving..

Maar goed, iedereen had lol om hem en aldoende leert ie vast wel...

Jurre vond het allemaal erg leuk en deed leuk mee met de spelletjes. Daarna nog met z'n allen op school patat en een ijsje ter afsluiting van het schooljaar en dat was het dan.

Nu is het dan echt vakantie. Jurre gaat met een super mooi rapport naar groep 2, en Hidde zit dan straks echt in groep 1. Dan gaat hij het normale schoolprogramma volgen. Hij heeft het na het proefdraaien langzaam opgebouwd van 2 ochtenden per week naar 5 ochtenden. Na de zomervakantie worden het dan 5 ochtenden en 2 middagen.

Wat zal het stil worden in huis.....

Een echte waterrat..

Jurre is afgelopen maandag voor het eerst naar zwemles geweest. Samen met twee klasgenoten is hij opgegeven voor leszwemmen. De bedoeling is dat hij drie keer in de week gaat. We waren zeer benieuwd hoe het zal gaan. Hij heeft totaal geen watervrees en had er heel erg veel zin in, dus daar zou het niet aan liggen...

We waren toch zeer benieuwd aangezien dit zwemmen in een buitenbad is. Op zich niets bijzonders, maar Jurre is alleen een paar keer in een binnenbad geweest. Daarbij komt dat hij vorig jaar zomer heel moeilijk in het zwembadje in de tuin te krijgen was.

De reden? Het was te koud naar zijn zin..  En als ik er dan niet meer warm water bij deed, dan ging ie er mooi niet in..

En aangezien deze jongeman zeer "sinnich as in mud" is.. oftewel, het moet precies zo en anders niet, waren we toch wel enigszins sceptisch of ie wel het zwembad in zou durven of niet.

Gelukkig was het wel aardig mooi weer, dat stemde ons een beetje gerust..

Om vijf uur was het zo ver.. we gingen mooi op tijd er naar toe zodat hij eerst even bij de andere les kon kijken. Toen uit de kleren. Alles ging prima, of beter gezegd supergoed, want zodra hij alles uit had nam ie de benen en wilde hij zo het zwembad in springen. We konden hem nog net tegen houden, hihi.

Een beetje met tegenzin kwam hij terug en hij stond helemaal te wiebelen. Toen eindelijk de les begon en de kurkjes om waren kon het feest beginnen. Hij sprong op het teken van de badmeester zo het water in en deed alles keurig netjes mee. Toen ie na 25 minuten weer op de kant stond was ie wel helemaal koud, maar dat mocht de pret niet drukken. Want toen we gisteren vertelden dat ie weer ging zwemmen was hij meteen weer enthousiast. De mama van z'n klasgenootje zou rijden, maar ik vroeg me af of hij dat wel aan zou durven. Dus op de vraag of hij graag wilde dat ik mee ging of dat hij wel alleen met Ingmar en zijn mama mee durfde keek ie me heel zelfverzekerd aan en zei "mem hoeft net mei ikke self wol mei Ingmar syn mem" (mama hoeft niet mee, ik kan zelf wel met Ingmar z'n mama").

Nou dat is dan duidelijk; hij zei nog net geen "duh"..

Toen hij terug kwam was hij dan ook vol trots en vertelde enthousiast hoe het geweest was. En de moeder van Ingmar bevestigde alleen maar dat het heel erg goed gegaan was.

Super hoor onze grote vent.

Onze Hidde een kleuter....

Vandaag een memorabele dag.

Onze Hidde heeft namelijk afscheid genomen van de peuterschool. Hij wordt aanstaande zaterdag vier jaar en dus is het tijd voor de basisschool. Hij loopt qua ontwikkeling nog wel wat achter, maar mag het wel proberen. Vijf keer mocht hij proefdraaien op de "grote" school en hij vond het prachtig. Hij wilde alleen niet helemaal op zijn stoeltje blijven zitten, nam zo nu en dan de kuierlatten...

Maar geef hem eens ongelijk; zoveel nieuwe dingen en plekjes te ontdekken, dan kun je toch niet stil op een stoeltje blijven zitten?

Vandaag dus zijn laatste dag bij de peuters. Mem was vandaag aan de beurt om te helpen, dus het was helemaal leuk. En natuurlijk mag je dan ook trakteren. Mem was een hele tijd creatief aan het knutselen geweest (normaal gesproken bepaald geen creabea, althans niet op dat vlak), maar het resultaat was best aardig, toch?

Ach, een beetje "googelen" en dan kom je een heel end..

Hidde glunderde helemaal toen hij ze mocht uitdelen, en als moeder doe je het daar toch voor?

Echt, dat een lach van je kleine manneke je zo diep kan raken. Het doet me keer op keer beseffen hoeveel rijker Jurre en Hidde ons leven gemaakt hebben.
En dat concluderend kan ik me dan ook niet voorstellen dat biologische ouders meer van hun kinderen houden dan wij van de onze...