Er was eens...

Er was eens een klein jongetje dat niet wilde slapen. Hij was vier jaar oud, en vond dat hij zelf wel mocht weten wanneer hij naar bed ging. Mama en papa waren het hier niet zo mee eens en brachten hem gewoon naar bed op een tijdstip dat alle kleine jongetjes in bed zouden moeten liggen.  Maar het manneke hield voet bij stuk:  “ik hoes net op bêd” was het enige wat hij zei. Toen papa en mama hem toch zijn pyjamaatje aantrokken vond hij het nog wel goed. Want als de pyjama aan moest werden er ook altijd verhaaltjes voorgelezen en dat was altijd feest. Maar toen daarna het licht uit ging en het jongetje alleen met het nachtlampje aan achter bleef in zijn bedje werd hij boos. Heel boos. Hij had toch al gezegd dat hij niet wilde slapen? Papa en mama waren stom, want ze luisterden niet. En dus ging hij huilen. Huilen hielp meestal wel, papa of mama kwam dan immers altijd wel even kijken? Het duurde dan ook niet lang voor papa bij hem kwam. Hij troostte het jongetje en vertelde dat hij nu echt moest gaan slapen. Eigenlijk was het jongetje ook best wel moe en hij beloofde papa dat hij zou doen wat papa zei. Maar toen papa weer weg ging werd het jongetje boos. Heel boos. Hij begon te brullen en gooide al zijn knuffels door de kamer. Zo, nu moest papa of mama wel luisteren. Want het was allemaal zo oneerlijk. Waarom hoefden zij nooit te luisteren en moest hij dat altijd wel? Belachelijk was het, en dat zou hij laten weten ook. Hij hoorde mama de trap al opkomen. Mama was niet blij. Ze zei dat hij nu echt moest gaan slapen. Het was al donker en al heel laat. Maar wat kon hem dat schelen? Hij had geen slaap, punt uit! Maar mama was vastbesloten. Zij ging weer naar beneden en het jongetje bleef opnieuw alleen achter. Nu was hij echt woest. Wat meende zijn mama wel niet? Hij kon toch zeker zelf wel bepalen wat goed voor hem was? En dus begon hij opnieuw te brullen. En weer kwam mama boven. Nu kreeg hij zijn zin, hij mocht mee naar beneden. Dat mama zei dat dat was omdat zijn broer al sliep, maakte hem niet uit. Eenmaal beneden begreep het jongetje er niets van wat mama aan het doen was. Ze zocht iets. Toen het jongetje er naar vroeg zei mama dat ze op zoek was naar behang en lijm. Dat vond de kleine vent best wel gek. En toen mama zei dat dat was om hem er achter te plakken snapte hij het helemaal niet meer. Inmiddels zat hij lekker op de bank met wat drinken. Zijn oogjes werden nu ook best wel heel zwaar. Toen mama dan ook zei dat ze hem weer naar boven zou brengen protesteerde hij ook niet meer. Het was mooi geweest voor nu, maar morgen, morgen zou hij het precies weer zo doen… Misschien…

Feest en verdriet dicht bij elkaar

Hieperdepiep hoera! Jurre is 6 jaar!

Dat stond er op de kaartjes die ik gemaakt had voor aan de "uitdeelcadeautjes"...

Afgelopen maandag, 5 maart, was het zover. Onze oudste werd zes jaar. Anders als vorig jaar wist hij nu precies wat er ging gebeuren. Al een paar weken van tevoren begon hij te vragen hoeveel nachtjes hij nog moest slapen voor hij jarig zou zijn. Ook had hij wel heel duidelijk voor ogen wat voor cadeautjes hij wilde; Lego, Lego en nog meer Lego ennnn... een heuse oogstmachine van Bruder. Dit vooral omdat die wel heeeel groot is...

En natuurlijk moest er een kinderfeestje gepland worden, waarbij de kinderen ook moesten komen eten..

Afgelopen zondag werd het begin van de verjaardag ingezet; er kwam 's middags al wat familie langs. Toen hij maandagochtend wakker werd was het eerste wat hij zei "ik ben nu flink groter gegroeid" en het tweede "zijn er ook slingers?".. Hoe anders was dat vorig jaar toen hij er helemaal geen benul van had en dacht dat de cadeautjes van Flinkeklaas kwamen.

Eenmaal beneden besliste hij heel resoluut dat de kussens op zijn stoel nu wel weg konden omdat hij nu immers groot was, en in dezelfde adem zei hij dat een "ruft" 's nachts ook niet meer nodig is want "ik ben nu zes".. Hmmm... we zullen zien... De rest van de dag was het natuurlijk feest en ook het kinderfeestje gistermiddag was dolle pret.

Vandaag was alles weer gewoon..

Gewoon weer naar school en geen visite bij thuiskomst.

Toen we tussen de middag gezellig met z'n drietjes aan tafel zaten vroeg hij opeens uit het niets "hoe sjocht oare pake der út?". Ik legde hem uit dat het immers de pake van de foto in de kast is... Hij liep er naar toe, keek er aandachtig naar en zei "o ja". Toen dacht hij even na en zei "wêrom is pake net thús, dat is toch net leuk foar beppe?"..... Ik schoot vol en probeerde uit te leggen dat pake nu in de hemel woont, en dat dat inderdaad niet leuk is. "Nee" zei hij "want ik ha him noait sjoen" en meteen daarop "hat mem him wol sjoen? " Daar moest ik eigenlijk wel weer om lachen en ik beaamde het en vertelde meteen dat neef Marc en nicht Rianne hem ook wel kenden en dat wij boven een foto hebben waar kleine Marc bij pake op schoot zit. Die foto wilde hij wel eens even zien. We togen samen naar boven en ik gaf hem de bewuste foto. Hij keer er even naar, gaf de foto terug aan mij en besloot "ja, die pake is fêst wol leaf".. En dat is een ding wat zeker is.....

Wat een mooie dag Paul de Leeuw

Een waarheid als een..... eeehhh... lelie...

Gisteravond werd ik door Christi gewezen op dit nummer. Krijg kippenvel als ik naar het beginstukje van Paul luister. Over hoe de lelie opengaat als je maar genoeg liefde en geluk aan ze geeft.

Zo is het bij onze kinderen precies zo. Met name als ik naar Jurre kijk. Wat is dat joch in twee jaar tijd veranderd. Hij was stil, best wel in zichzelf gekeerd en onzeker. Huilen deed ie in stilte, want blijkbaar was tranen met tuiten huilen uit den boze... En als ik hem dan nu zie; vrolijk, open en blij en met een stuk meer zelfvertrouwen. Wow.. als ik dan dit liedje hoor kan ik wel huilen van geluk, want Jurre is eigenlijk een beetje, net als de Indische waterlelie, opgebloeid en opengegaan... Wat zijn we toch trots op onze twee mannekes en wat houden we waanzinnig veel van ze...

Een feestboom en zo....

Zo, we hebben Sinter(flinke-)klaas weer op de boot richting Spanje gezet. De jongens hebben genoten.

Bang waren ze niet. Toen Sint vorige week zaterdag aankwam in Exmorra (hij was wat laat, want ja zo'n gat als Exmorra is natuurlijk moeilijk te vinden) Liepen beide heren er enthousiast achter aan. Er wordt hier een hele happening van de intocht gemaakt. dat is wel leuk. Sint werd in een koets gehesen en met een drumband het hele dorp door gereden. Nu klinkt "hele dorp" alsof het een hele rit is en het nog al hardvochtig is om zulke kleine kinderen daar achter aan te laten lopen... Wees gerust.. Exmorra heeft maar een paar honderd inwoners en bestaat dus maar uit een paar straten. De hele rit is dus gepiept in ongeveer een half uurtje tijd.. Daarna in het dorpshuis een toespraakje van de Sint. Jurre mocht even demonstreren hoe je moet zwemmen, en Hidde wilde daar maar al te graag even bij helpen. Een prachtgezicht dus. Daarna nog een cadeautje en toen was het al weer gedaan met de pret. Zondagmiddag hebben we hier nog Sinterklaas gevierd samen met pake en beppe en beppe. Erg gezellig.

Maandag kwam de oude man ook nog op school en daarmee was het feest gedaan, en gingen we weer over tot de orde van de dag.. Inmiddels staat er een kerstboom in de klas, of zoals Jurre zegt "een feestboom". Hij begon er al op aan te dringen dat wij thuis ook beslist een feestboom moesten hebben.

Nu waren we dat wel van plan, alleen nu nog niet. We vinden het eigenlijk nog wat aan de vroege kant.. Maar Jurre bleef vragen en vragen en vragen. En ach.. aangezien we inmiddels al wel een kerstboom gekocht hadden, besloten we die nu toch maar op te tuigen. Een hele happening altijd trouwens, aangezien ik niet bepaald vooraan gestaan heb toen het creatieve vermogen uitgedeeld werd. Gevolg is dan meestal dat zodra de boom in huis staat, mijn kerstgedachte al de kuierlatten genomen heeft... Maar goed, ik moet zeggen dat het deze keer wel goed ging. Manlief was zo bereidwillig om de boom in huis te zetten en de lichtjes er in te hangen, en het ballen in de boom hangen lukte mij vrij aardig.. Nu moet je niet verwachten dat het een waar pronkstuk geworden is, maar we hebben een boom met lichtjes en dat is het belangrijkst. Nu maar hopen dat er rond de Kerstdagen nog een bal in hangt. Dit aangezien vorig jaar beide mannen nogal eens met een bal aan de haal gingen of er opzettelijk tegen aan stootten omdat het heen-en-weer bungelen zo leuk is. De voortekenen zijn in ieder geval goed; Hidde stond meteen al met een bal in de knuisten, oftewel. hij had de eerste al uit de boom getrokken. Dat belooft wat....

Ondertussen gaan de zwemlessen ook gewoon door. Jurre zit nu in bad 3 en hij is opeens met een sprong vooruit gegaan. Bij hem in de groep zit nog een donker jongetje. Maar volgens Jurre is hij wel "witterbruin".... En dat klopt ook wel; hij heeft een donkere mama en blanke papa. Het is wel mooi gevonden toch? Hidde kan ook niet wachten om op zwemles. Iedere keer als Jurre les heeft vraagt hij of ie ook in het water mag. Want "ik kin heel goed swimme hjer" (ik kan heel goed zwemmen hoor). Dat wel natuurlijk..maar hij moet nog eventjes wachten tot zijn vijfde verjaardag.

Verder vieren we deze week nog een hoogtepunt. Aanstaande woensdag is het namelijk precies twee jaar geleden dat we onze knullen voor het eerst in de armen sloten. Reden voor een feestje dus, al is iedere dag met de jongens al een feestje. Jemig, wat gaat de tijd toch snel. Toch blijft het een hele speciale tijd voor ons. De herinnering aan het plannen van de reis. De dubbele hoerastemming toen bleek dat Harry en Chris ook mee konden. De gezamenlijke reis natuurlijk en de vriendschap tussen hen en ons die alleen maar hechter geworden is. Het blijft heel bijzonder allemaal, en staat in ons geheugen gegrift...

Twee zieke boefjes..

Onze mannekes zijn ziek. Ze hebben koorts, last van de keel, klinken "vol" en hoesten behoorlijk.

Jurre hoorde ik in de nacht van zondag op maandag al regelmatig hoesten. Toen ik bij hem keek zei hij al dat zijn keel zeer deed. 's Ochtends vroeg hij of ik juf eventjes wilde bellen om te zeggen dat Jurre niet komt omdat Jurre ziek is. Ik moest wel lachen en vroeg hem hoe hij daar bij kwam dat ik moest bellen.

Nou, vorige week op school had een memmie gebeld met juf want ... was ziek, vandaar. Maar goed, ik had zelf ook al bedacht dat hij misschien beter thuis kon blijven, maar twijfelde er nog wel wat over. Wij zijn thuis ook opgevoed met niet te snel thuis blijven, "eerst maar even proberen en als het echt niet gaat dan maar naar huis". Maar dat hij zelf aangaf dat ie thuis wilde blijven gaf de doorslag. Jurre wil namelijk altijd graag naar school dus dan voelde hij zich ook echt niet lekker.

Ik vertelde hem dat ik immers Hidde naar school moest brengen en dat ik dan wel tegen juf zou zeggen dat Jurre niet kwam. Zo gezegd zo gedaan. Uiteraard was het eerste wat Jurre zei toen ik de kamer binnenstapte nadat ik Hidde weggebracht had "heb je tegen juf gezegd dat Jurre ziek is?"

Ja schat, dat heb ik gedaan.. Echt, zulke dingen houdt ie heeeeel nauwlettend in de gaten....

Gisteren begon Hidde ook al te klagen over een zere keel. Verder was ie wel net zo levendig en druk als altijd en wilde wel graag naar school. Maar toen ik hem om twaalf uur ophaalde van school toen was het eerste wat ie zei "zere keel memmie, moet pleis op". Hij praatte er nu ook echt naar.

Vannacht heeft ie verder wel redelijk goed geslapen, maar hij was wel erg warm..

Vanochtend dus wel met school gebeld, maar nu om te melden dat nu ook Hidde ziek is. Nu ligt ie grotendeels lekker op de bank onder een deken. Echt ziek dus..

En ik? Ik vind het helemaal niet erg om ze te vertroetelen....

Smoarge swarten?????

Vorige week ging ik op een gegeven moment, op de fiets samen met Hidde, Jurre ophalen van een kinderfeestje. Hidde fietste al slingerend midden op het fietspad en ik hield hem even staande om hem uit te leggen dat ie wat meer aan de kant moest fietsen omdat er meer mensen fietsten. Op dat zelfde moment kwamen vanuit tegenstelde richting drie jongens van een jaar of vijftien aangefietst.

Ik hoorde een van de jongens zeggen “welja, gean maar midden op it fietspaad stean” , en daar op volgend “en it is ek nog sa’n smoarge swarten”.. (volgens mij is een vertaling niet nodig..)

Ik ontplofte zowat..

Want ten eerste kon mijn manneke er niks aan doen dat ie midden op het fietspad stond, want ik had hem daar laten stoppen. En ten tweede was ie ’s ochtends nog onder de douche geweest , dus zo smerig kon ie niet zijn. En ten derde “wat dacht dat joch wel niet?”.

Het bewuste stuk onbenul (sorry, andere woorden heb ik er niet voor) had ontzettend veel geluk dat ze met z’n drieën waren, waardoor ik niet wist wie van de drie het gezegd had. Anders had hij zichzelf, met fiets, terug gevonden in de naastgelegen sloot. Want echt waar, ik had hem zo’n drukker meegegeven dat ie zo omgekieperd was..

Nu liet ik het drietal dus, zij het met tegenzin, passeren. Al heb ik ze wel in niet misverstane woorden verteld wat ik er van vond. En dat kon ik echt niet laten want…kom niet aan mijn jongens….

Gelukkig was één blik op zoonlief voldoende om mijn gemoederen weer tot rust te brengen..

Hij keek me met een paar hele grote onschuldige ogen aan en zei heel serieus “sille  we wer fytse mem?”

25 september 2003, een dag om nooit te vergeten..

Vandaag is het precies acht jaar geleden dat mijn vader overleed. Hij verloor de strijd tegen alvleesklierkanker. En ik mis hem nog iedere dag…

Het gemis is niet alleen in de grote dingen, maar ook in hele lullige kleine dingetjes.

Het is zo jammer dat hij onze adoptieprocedure niet mee heeft kunnen maken. Hij had het geweldig gevonden, dat weet ik zeker..

Wel wist hij dat ik, vanaf dat ik een jaar of twaalf was, heel graag kinderen wilde adopteren.

Maar mijn god, wat had ik graag gewild dat hij er bij had kunnen zijn op Schiphol zodat onze knullen pake Evert hadden kunnen leren kennen. Al ben ik er wel van overtuigd dat hij, van bovenaf, er de hand in heeft gehad dat wij zolang in Londen op onze vlucht naar Amsterdam moesten wachten zodat we toch samen met Harry en Chris en de meiden aan kwamen..

Het is prachtig om te zien hoe dol onze jongens zijn op mijn moeder en op Gosse z’n vader en moeder en andersom. Maar tegelijkertijd doet het ook zo zeer om bijvoorbeeld te zien  hoe heerlijk Jurre en Hidde het vinden om bij pake in de tractor te mogen. In gedachten zie ik dan hoe mijn vader  met zo’n kleine zwarte krullebol naast zich in de tractor door het dorp gereden zou hebben, trots wuivend aan iedereen die hij tegen kwam…

Helaas heeft het niet zo mogen zijn..

En wie zegt dat het verdriet slijt, die liegt dat ie barst, of heeft nog nooit een dierbare verloren. Want het is namelijk niet zo. Het gevoel wordt anders, dat wel. Maar, zoals mijn vader zelf al zei, er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan hem denk. En zo hoort het ook te zijn; het geeft aan hoeveel hij betekend heeft, en hoe enorm groot de leegte is die hij achterliet..